Bos en bonus

Politiek en optiek hebben hun eigen dynamiek, en dus staan de bonussen in de financiële wereld vooraan in de belangstelling. Bonussen zijn niet de oorzaak van de problemen, maar het gevolg er van. Omdat in het financiële systeem, door een tekort aan regels, in feite door de slimmeriken voor hun opdrachtgevers gratis geld kan worden gedrukt (middels de productie van credit default swaps of CDO-squared, door securitization in het algemeen, door overgehefboomde transacties op de termijnmarkten, flash trading en high speed trading - bijvoorbeeld), zijn bonussen voor de genieën die dit spel beheersen een uitstekende investering.

Schaf de Commodity Futures Modernization Act af, herstel Glass-Steagal (en doe buiten de V.S. de vergelijkbare stappen), stel flinke kapitaalseisen aan hefboomconstructies en verpakte leningen, zorg voor alle financiële 'innovatieve' producten voor transparante markten, voer een heel kleine Tobin-tax in op transacties en de superwinsten in de financiële sector smelten als sneeuw voor de zon. Het geld gaat weer naar de echte economie, en de bonussen behoren vanzelf tot het verleden.

Niet echt des politieks, dus begint men aan de achterkant: bij de bonussen. Obama en Geithner, Brown en Darling, ze moeten er niks van hebben. Brengt de concurrentiepositie van Wall Street, Chicago en de City in gevaar. Het is vervelend, maar iemand moet het op de volgende G20 eens hardop zeggen: Wall Street, Chicago en Londen moeten worden onthoofd. Decapitated. Goldman Sachs en JP Morgan moeten een saaie spaarbank worden. De City moet, in het belang van het Verenigd Koninkrijk zelf, en van de wereld, worden teruggebracht tot 20% van wat het nu is.

Wouter Bos zei vandaag dat, als het niet anders kan, Nederland maar eenzijdig zijn banksector moet versaaien. Eigen bonus laatst, en hij heeft gelijk. Hij maakte veel fouten - de overname van ABN-Amro Nederland bleek zomaar 7 miljard duurder, de fusie van ABN en Fortis Nederland is niet logisch in het kader van de concurrentie, aan de staatssteun hadden veel meer eisen moeten worden gesteld en bankverzekeraar ING moet worden opgesplitst - maar een enkel land kan wel degelijk een eigen beleid voeren.

Canada deed dat eerder, en had in de bankencrisis geen centje pijn.