McCain's McMansions

John McCain lijdt in elk geval niet aan woningnood. Gevraagd hoeveel huizen hij bezit, wist hij het zo gauw niet: 'I'll have my staff get back to you'. Hij dacht zelf vier, Obama denkt zeven, deze poster op YouTube komt met wat googelen op tien tot dertien, en laat ze zien via GoogleMaps. Eerder antwoordde McCain op een vraag van een televisiedominee wat 'rijk' betekent 'vijf miljoen dollar'. Niet vermogen, maar jaarlijks inkomen. Obama's antwoord op dezelfde vraag: $250.000.

Eén en ander leidde tot wat commotie in campagne-komkommertijd: is McCain wel in touch met het alledaagse Amerika?

Nee natuurlijk, maar de erfenis van de in al zijn kwaadaardigheid briljante Karl Rove is dat een politieke tegenstander moet worden aangevallen op zijn sterkste punt. Kerry werd ge-swiftboat op zijn heldhaftigheid, Obama - zwarte zoon van een blanke gescheiden moeder - wordt afgeschilderd als elitair. John McCain, die als gevolg van martelingen meewerkte aan een Noord-Vietnamese propagandafilm, en zijn gehandicapte eerste echtgenote in de steek liet voor de steenrijke erfgename van een bier-imperium - vandaar al die huizen - krijgt desondanks het imago van de natuurlijke vriend van Joe Sixpack. Een likeable fellow, net als destijds GW.

Media hebben sympathie voor iemand als McCain, die uit schijnbare onhandigheid (video hier) voortdurend tegenstrijdige uitspraken doet. Van Obama, die als bijna een profeet, een Heiland op de kaart is gezet, wordt elke verkeerd uitgesproken komma duizendvoudig uitgemeten. Anderzijds, McCain kan niet winnen met alleen zijn imago als sympathieke kluns, zo dom zijn de kiezers ook weer niet. Als puntje bij paaltje komt is ook bij McCain de vraag: Is he ready to lead? (originele video hier). Of is hij gewoon McSame?

Obama is, lijkt, nog steeds een onbekende. Niet someone like me. Zwart, rare naam, zelfs geen afstammeling van slaven. Obamania is voorbij, het komt nu aan op straatvechten. Obama's kans is te laten zien dat McCain een warhoofd is, met een voorliefde voor oorlogen, en hijzelf een betrouwbare stuurman met visie in de stormen van kredietcrises en hoge olieprijzen.

Met de peilingen valt het overigens wel mee. Zogby, die ineens McCain een flinke voorsprong gaf, is dit seizoen notoir onbetrouwbaar gebleken. Zowel Rasmussen als Gallup, met dagelijkse tracking polls, geven Obama nog steeds een paar procent voorsprong. Maar het is komkommertijd, de kandidaat-vice-presidenten moeten nog worden gekozen, de conventies komen er aan, en pas daarna gaat het echt los.

Obama kampt nog wel met het klassieke links-rechts vraagstuk: van nature is (of was) hij, met de Duyvendakjes in Amerika, tegen bijvoorbeeld off-shore drilling. Een liberal leerstuk, immers. Maar natuurlijk, als er voor de kust nog wat olie zit, moet dat niet blijven zitten omdat anders het uitzicht in Florida of Californië wordt bedorven door boorplatforms. Wie brandstof in de grond wil laten omdat de Sierra Club dat een Hoger Doel vindt mist de aansluiting met de modale kiezer. Op dat punt zou Obama wel wat hedendaagse, Europese politiek incorrectheid kunnen gebruiken.