Verrommeling vanaf de snelweg

Ik zei het al eerder, maar bestuursjurist Jan Url zegt het vandaag (8/5) in de Volkskrant: "Vanaf de snelweg moet je helemaal geen landschap willen beleven". Wie een bedrijventerrein bij een afslag ziet en dat verrommeling noemt, verraad zichzelf: hij kent het landschap slechts vanuit zijn automobiel. In feite zijn die bedrijventerreinen er het gevolg van dat gemeentes hun bedrijventerreinen van de rand van de bebouwde kom weg willen hebben, om er voor hun burgers betere dingen te doen.

Neem buiten de stad elke willekeurige afslag, rij langs de 'verrommeling' en je bent in het mooiste Nederlandse landschap. Die bedrijventerreinen zijn een wonder van functionaliteit: bereikbaar, het verkeer van en naar hoeft niet meer door de bebouwde kom en langs de snelweg kan je door het geluid en vermeend fijn stof anders toch al niks bouwen. Wat is eigenlijk het probleem?

Wie van Den Haag naar Utrecht rijdt ziet vermeende verrommeling, maar naar Amsterdam niet. Daar zie je iets heel moois, het paradijs van moderniteit, vormgeving, licht en verlangen: Schiphol. Gek dat dat weer niet voor verrommeling doorgaat.

In feite is het gemopper over verrommeling in hoofdzaak een oprisping van de gesubsidieerde semi-ambtenaren van de diverse provinciale milieufederaties en aanpalende netwerken. Over de echte verrotzooiing van de Nederlandse landschappen door de zogenaamde natuurontwikkeling met zijn eindeloze pitrusvelden, de 'nieuwe landgoederen' met eikenboompjes die de vroegere weidse vergezichten voorgoed blokkeren en de wandel- en fietsnatuur met rookvrije theehuizen hoor je ze niet.