Rijtjes bomen en het landschap

Ook Marjoleine de Vos maakt zich vandaag (NRC, 14 mei) wat bozig over adviesbureau Witteveen + Bos, dat het landschap wil verfraaien door overal rijtjes bomen te planten, zodat we ons gelukkiger gaan voelen, waardoor er een positieve maatschappelijke bate ontstaat van 17,9 miljard euro (zie ook hier). Moet alles dan in geld worden uitgedrukt? En willen we naar één soort uniform landschap? Of naar

"... één soort natuur, het nu al jaren hevig populaire half-open landschap, met grote grazers erop om het half open te houden, en veel bruin-gele sprieten van de wilde planten die er groeien. Het verfraaide landschap moet bovendien, wil het inderdaad dat fantastische rendement leveren, ook flink bewoond worden, door welgestelden, en recreatief ontsloten met paden en uitspanningen en grappige pensions en recreatiewoningen - anders verdienen we er niks aan."

(Zie bijvoorbeeld, alleen al vandaag "Eerste rust- en pleisterplaats voor paarden een feit" en "Diemer Vijfhoek is uniek stukje natuur")

de Vos pleit voor het ervaren van de landschappen als een verbinding met de geschiedenis. Met de mensen die vijftig of honderd of duizend of vijfduizend jaar geleden op dezelfde plek hebben gestaan als jij nu staat en over de wereld hebben nagedacht, en het landschap hebben vormgegeven. Dat is heel wat anders dan de verstedelijkte beleving van het landschap, die niet verder komt dan gemopper over verrommeling bij afslagen aan de snelweg, die leidt tot uniforme landschappen met rijtjes bomen en tot half-open namaaknatuur met 's winters verhongerende vleeskoeien met grote horens die door bezoekende stadsbewoners moeten worden aangezien voor wilde dieren.

Zie ook:

Teruggegeven aan de natuur
Lof op het landschap
De vertrutting van de Nederlandse landschappen
Verrommeling vanaf de snelweg