Libanon (5), Katrina en Becky

In de Volkskrant van vanochtend een stukje van Alex Burghoorn met antwoorden op vijf vragen rond het thema "Wat heeft Israel bezield de aanval op Libanon in te zetten?" Het format is van het soort "Waarom wil de EU het areaal wijnplantages reduceren?", maar is in feite een reproductie van een talking points memo van de Israelische ambassade. Als Burghoorn een opiniestuk wil schrijven, prima, maar zet er dan bij dat het een mening is en presenteer het niet als het uitleggen van feiten.

De NRC daarentegen heeft een zeer verhelderend verhaal over het gedachtengoed van de nieuwe Israelische legerleider Dan Halutz ("een man naar het hart van Sharon"), een op-ed van Timothy Garton Ash over de Libanon-crisis in de nieuwe multipolaire wereld ("Kans op kernoorlog groter dan op enig moment sinds de Cubaanse rakettencrisis"), een verhaal van Bernard Bouwman over de relatie tussen Syrië en Hezbollah ("Hezbollah onafhankelijker van Syrië dan iedereen denkt", een interview met Flynt Everett, oud-adviseur Midden-Oosten van Bush ("Strategie? Amerika heeft geen strategie"), Ellian over de geschiedenis van Hezbollah ("Theologie van terreurmacht") en Israelisch historicus Ilan Pappe ("Dolle-hond-strategie Israel zal mislukken"). Zoveel om je in te verdiepen.

Het grote voordeel van de Volkskrant is dat je bij het ontbijt iets hebt om niet direct aan het werk te hoeven denken, maar daar houdt het inmiddels wel mee op. De krant van Jan Joost Lindner en Harry van Seumeren is het allang niet meer.

Het Parool was de krant van de jaren vijftig en vroege jaren zestig, maar maakte een fatale fout rond Vietnam. De Volkskrant maakte de slag van katholiek nieuwsblad naar de krant van de studenten in de jaren zeventig, maar nam de verkeerde afslag met het neo-liberalisme (Frank Kalshoven!) en kan nu wel eens haar Waterloo vinden in het Midden-Oosten.

Wie niet teleurstelt is Becky Anderson van CNN-International. Tussen 9/11 en Cindy/Katrina bevonden de Amerikaanse media zich in een staat van lobotomie, maar na de gebeurtenissen van zomer 2005 is men weer journalist. Becky zit normaal in studio Londen maar staat nu haar vrouwtje op de grond in Beiroet, en windt er geen doekjes om. Ze vroeg Engelands' onderminister Kim Howell (Kim is een oudere heer in een slordig pak, overigens) kort samengevat of die ook niet vond dat het een schande was wat er gebeurde. Dat vond Kim ook, en voegde er nog maar ternauwernood een zin over Hezbollah en raketjes aan toe.

Iets uitgebreider zei Howell dit op een persconferentie:

"These are not surgical strikes," he said of the air and artillery bombardments since July 12 that have killed more than 300 civilians in Lebanon.
"If they are chasing Hezbollah, then go for Hezbollah. You don't go for the entire Lebanese nation," he told a media conference after meeting Lebanese Prime Minister Fuad Siniora.
Howells's boss, Foreign Secretary Margaret Beckett, echoed those concerns in an interview with the Financial Times and said a ground invasion that Israel appeared to be preparing would create "a very dangerous situation".

Wat uit de verschillende analyses naar boven borrelt, is de aanval op Libanon in het kader van Hezbollah-Syrië-Iran, een proxy war tussen de U.S. en Iran, een waarschuwing voor Iran, de aanval was in de puntjes voorbereid, er was al een war game over gespeeld, en het wachten was op een geschikte aanleiding.

En wat ontbreekt in de vergelijking is triviaal: Libanon en de Libanezen, part noch deel aan deze vermeende grote samenhang der dingen, die niettemin met hun dorpen, steden, wegen, bruggen, woonwijken, melkfabrieken, medicijnfabrieken, tv-stations, gsm-masten, havens, vuurtorens en boorstellinkjes simpelweg naar het stenen tijdperk worden teruggebombardeerd.

Juist voor dit soort situaties heeft de mensheid in zijn schaarse momenten van verlichting - kort na de grootste slachtpartijen in de geschiedenis - het internationaal recht bedacht. Het bestaansrecht van soevereine naties, de verplichting burgerdoelen te ontzien, het verbod op collective punishment. Libanon is het doelwit, juist omdat het geen beschermheren heeft, omdat het in essentie geen Arabisch land is, omdat het de Syriërs er juist uit had gegooid. Als recht ergens over gaat, is het het recht van de zwakken en de minderheden beschermd te worden.