Libanon (3)

Nederlands blogland houdt zich opmerkelijk koest over de Libanon-crisis. Sargasso, nooit te beroerd voor quasi-diepzinninge beschouwingen over de planeet en zijn wijde omgeving, hield het een paar dagen geleden bij een tabel met slachtoffers en is sindsdien stil. Hiram, altijd op de bres voor de burgerslachtoffers van Verdonk, komt ditmaal niet verder dan een plaatje met een vraagteken. Wij blijven hier heeft eindelijk iets waar ze zich met recht boos over zouden kunnen maken en bespreekt in plaats daarvan North Sea Jazz. Ace maakte gazpacho en werd de dag daarop ziek, en Stan van Houcke is op vakantie.

Libanon heeft geen vrienden. Israel heeft vrienden die iedere oorlogsmisdaad prima vinden, de Palestijnen hebben vrienden die het opblazen van bussen geen goed idee vinden maar gezien de omstandigheden ook wel weer begrijpelijk, maar de mengelmoes van achttien bevolkingsgroepen die net besloten hadden dat ze samen de boel bij elkaar moesten houden moeten het stellen met enige francofone lippendienst van Chirac en de Villepin. Mooi dat die Libanezen net de Syriërs het land uit hadden gezet, dat maakt het bombarderen nog risicolozer.

Er wordt gespeculeerd over strategische doelen van Israel. Laat ik vrij speculeren, na alles te hebben gelezen wat ik kon vinden: die zijn er niet. Dit is een aanval uit frustratie, de enige die zonder problemen mogelijk was, en een actie die niets op zal lossen dat ook niet zonder militaire middelen te doen was.

Via Laura Rozen, Ziv Bar'el in Haaretz:

"After all that has taken place so far in Lebanon, nothing has succeeded in altering the basic equation: Any diplomatic solution will have to pass through the Lebanese political grinder and gain Hezbollah's agreement."

(...)

"Military pressure on Lebanon has not affected Lebanon's willingness to change its terms or see the issue of disarmament as anything but an internal Lebanese matter. Several days prior to the attack on Israel's border and the abduction of the two soldiers, Nasrallah agreed in principle that if his preconditions were met he would keep the border peaceful. As part of these understandings, Nasrallah also agreed in principle to allow the Shaba Farms to be liberated through diplomatic means."

Ook via de als altijd voortreffelijke Laura Rozen:

"Speaking today at the Washington Institute, Ltn. Gen. Moshe Yaalon, former chief of staff to the IDF, said the reason Israeli casualties have been so low is people follow the instructions of their Home Security office for staying in doors or in bomb shelters, and that the 700 rockets Hezbollah has launched into Israel are not very accurate. He also said that the current operation is not only about militarily degrading Hezbollah's capabilities, but showing the high cost that will be paid for harboring Hezbollah and Hezbollah's provocations."

Nasrallah had dus al aangegeven tot een praktische oplossing te willen komen, en het doel van de luchtaanvallen is de Libanezen niettemin collectief te straffen voor 'harboring Hezbollah', dat wil zeggen voor datgene wat Israel in achttien jaar bezetting ook niet kon oplossen. Dat is een oorlogsmidaad. Het zal Hezbollah bovendien eerder meer, dan minder aanzien geven.

Juan Cole, zei ik gisteren, wees op het aspect van ethnische zuivering, dat wil zeggen het zoveel mogelijk verwijderen van burgers uit het Zuid-Libanese heuvelland. Het citaat, aangehaald in datzelfde postje, van de Israelische minister Dichter wond daar geen doekjes om. Ethnische zuivering is een tweede oorlogsmisdaad.

Israel, en zijn defense forces, waren eindelijk weer eens toe aan een lekkere oorlog. Niet de slopende werkelijkheid van low intensity conflict, gewoon iets met goed en kwaad en wat binnen twee weken afgelopen is. Een opluchting.

Een illusie.

Een oorlog bovendien, die zoals Golf I en II, geen oorlog is, maar het vernietigen van een tegenstander zonder gevaar voor de eigen kant, en in dit geval zelfs een oorlog zonder militaire tegenstander. De moderne oorlog: als de konijnen maar niet terug schieten.

De strategische doelen van Israel.

Verzwakking van Hezbollah's raketjes capability? Ik schat het realisme van het IDF heel hoog in, en ze weten dat massale luchtaanvallen nauwelijks militair effect hebben. Dat bleek overduidelijk in de beide Golfoorlogen. Alleen een grootschalig grondoffensief gevolgd door een bezetting levert in eerste instantie iets op, waarna vervolgens een langdurig en slopend conflict volgt, en dat gaat hier niet gebeuren. Olmert zit niet te wachten op een tweede Vrede Nu-beweging.

Tweede doel. Ethnische zuivering in het grensgebied. Zal niet lukken. Mensen keren hoe dan ook
terug naar hun woonplaats, puinhoop of niet, tenzij er een echte bezetting plaatsvindt. Zie eerste doel.

Derde doel. Een nieuwe burgeroorlog in Libanon, door destabilisering van de democratische regering. De achttien verschillende religieuze groepen, en hopelijk zijn er daarnaast ook nog wat atheïsten, gaan elkaar te lijf, en hebben het zo te druk om aan de grens iets te ondernemen. Aanmerkelijk waarschijnlijker doel, zou kunnen gebeuren, maar na decennia burgeroorlog proberen de Libanezen uit alle macht de boel bij elkaar te houden.

Vierde doel. Het vernielen van de Libanese economie. Geen leuk idee dat zich aan de noordgrens een nieuw-Zwitserland ontwikkelt terwijl Israel economisch in het slop zit en psychologisch en politiek in een prikkeldraadmentaliteit gevangen is. Het vernielen van infrastructuur, melkfabrieken, grondboormachines en wat dies meer zij is in elk geval consistent met deze veronderstelling. Een militair doel is in elk geval met het vernietigen van een melkfabriek of een grondboormachine niet gediend.

Israel's doelen zijn onhaalbaar, onwaarschijnlijk of immoreel. En ook een onbewapend, democratisch land zonder beschermheren heeft vrienden nodig. Eindelijk weer eens een zinvol doel voor de Europese Unie.