Medereizigers van de profeet

Enkele bejaarde bewoners van het land van Ooit gaven hun steun aan een manifest dat andere bedoelingen heeft dan hun voor ogen staat. Wie wil er nou niet één land, één samenleving? Sterker nog, juist degenen tegen wie het manifest zich richt zonder man, vrouw en paard te noemen - dus Scheffer (het multiculturele drama), Verdonk en Hirsi Ali - willen dat. De ondertekenaars willen juist het multiculturalisme terug. Elke kleur zijn eigen zuil en taal. Eén land, vele samenlevingen, met de rug naar elkaar toe. De ondertekenaars beschuldigen degenen die werkelijk één land, één samenleving willen van een streven naar "assimilatie".

De toon moet anders. Weg met het wij-zij denken. Wie de schoen past trekke hem aan, zou ik zeggen. "Te lang heeft de ene kant van het debat de andere kant in verband gebracht met Goebbels en de Kristallnacht, en uitgemaakt voor nieuwe racisten, fascisten, hysterici, jacobijnen, beeldenstormers, Volksnationalisten en fundamentalistische secularisten. En dat terwijl uit onderzoek bleek dat de slachtoffers van deze scheldpartij zelf in de media nauwelijks aan bod komen", schreef ik eerder.
Als de toon anders moet, mag ondertekenaar Anja daar in haar afzeikblog zelf wel eens mee beginnen. Zij die zonder zonde is, werpe de eerste steen.

Dat juist Mohammed Rabbae als lid van "Genoeg is genoeg" het initiatief nam tot dit manifest, had bij de senioren een licht kunnen doen opgaan: genoeg-is-genoeg hield op 17 september 2005 een demonstratie tegen het nieuwe "racisme" - en daarmee werd niet het vanzelfsprekende anti-semitisme in belangrijke delen van de moslimgemeenschappen bedoeld. Een betere manier om wij-zij denken te propageren dan de ander voor racist uit te maken is niet goed denkbaar.

Het gaat niet aan Nederland van provincialisme en ongastvrijheid te beschuldigen. Hoe naief wellicht, politiek en samenleving hebben decennialang de migranten uit moslimlanden verwelkomd, en toen de moeders in het land van herkomst hun zonen niet in de hand konden houden mochten de gezinnen herenigd worden, er was huisvesting, er waren uitkeringen, dubbele paspoorten, onderwijs in eigen taal en cultuur, de tweede generatie mocht zijn huwelijkspartners importeren, er kwamen islamitische scholen op staatskosten, er kwamen moskeeën en imams die geen Nederlands spraken mochten daarin het geloof prediken.
Maar wat bij de Hugenoten - de voorouders van Bas de Gaay Fortman -, de Portugese en andere joden, de Indo's, de Chinezen en de Surinamers wel lukte, ging mis bij teveel moslimmigranten. Naarmate hun aantal toenam, nam de belangstelling en waardering voor de open en tolerante samenleving af.

Verleid door een 'knuffelmanifest' laten de ondertekenaars zich nu feitelijk inschakelen voor een strategie die moet leiden tot segregatie, soevereiniteit in eigen kring, dat wil zeggen tot moslimgemeenschappen die de waarden van de moderne, seculiere samenleving afwijzen.