Al geloof je in stenen... (2)

"Brother, you can believe in stones, as long as you don't throw them at me ", zei Wafa Sultan tegen een streng-gelovige geestelijke.
Hoe moeilijk het is het eigen geloof niet boven dat van een ander te stellen blijkt in wat de 'handen schudden versus schoenen uit' discussie lijkt te worden.
Ronald Plasterk vergaloppeert zich daarin helaas deerlijk in zijn column van vandaag (Volkskrant, 31/3).
Hij beticht minister Verdonk expliciet van een opzetje in haar incident met de imam die haar uitgestoken hand niet wenste aan te nemen, en moet voor die beschuldiging eerst maar eens bewijs aanvoeren.
Etiquette is het niet in verlegenheid brengen van de ander, zegt Plasterk, terecht, en als daarvan in dit geval sprake was gebeurde het door de imam in kwestie die zich opstelde in een rij van 49 andere imams die de bewindsvrouw wel de hand drukten.
Terug naar de stenen: de imam had alle recht Verdonk geen hand te schudden, aldus Plasterk, zij was hier de hork, maar de streng-gereformeerde dominee Kempeneers die zijn leerlingen aanbeval geen moskee te bezoeken omdat ze dan hun schoenen moesten uitdoen - en zich volgens hem daarmee zouden onderwerpen aan Allah - is een intolerant fossiel.
Beiden hebben echter evenveel recht op hun geloofsopvatting, waarbij van de dominee tenminste nog kan worden gezegd dat hij de etiquette eerbiedigt door de ander niet in verlegenheid te brengen. Zijn keuze was immers niet voor de leerlingen geschoeide toegang tot de moskee op te eisen, maar het probleem te vermijden door niet te gaan, anders dan de imam die - bewust of onbewust - de confrontatie zocht.

Nog maar eens Ankersmit (ook hier, en hier):

De imam die minister Verdonk geen hand wou geven, getuigde "van een volstrekt onbegrip van de situatie waarin hij en zijn geloofsgenoten zich in dit land bevinden. Juist in dat soort zaken moet het beginnen. En dat zag hij niet. In feite was dat ernstiger en verontrustender zelfs dan de moord op van Gogh."