Mus werd illegaal gedood!

Het doden van de dominomus was in strijd met wet- en regelgeving, meldt de Volkskrant.

"Dat stelt het ministerie van Landbouw in een brief aan De Faunabescherming. Omdat de brief niets aan duidelijkheid te wensen overlaat, zei H. Niessen van De Faunabescherming maandag te verwachten dat justitie tot vervolging overgaat."

De vraag is nu of ook sperwers, bos- en ransuilen, kauwen en huiskatten worden aangepakt, die immers de dood van honderdduizenden mussen per jaar op hun geweten hebben. En, speciaal voor Femke, de vraag of, als de rechten van het dier in de grondwet moeten worden vastgelegd, dit niet ook geldt voor zijn plichten? Moeten moorddadige dieren, bijvoorbeeld, niet ook onder het strafrecht worden gebracht?

Veerman heeft gelijk (maar heeft het niet zo bedoeld)

Veerman vindt keuze in de zorg, en in de stroom, onzin, gewoon fictie. De VVD is boos, dus zegt Veerman nu dat hij niet zo bedoeld heeft.

De VVD kon beter eens nadenken. Begin dit jaar klaagde VVD'er Geert Dales bij de toelichting van het Liberaal Manifest over de opkomst van "niet-controleerbare zelfstandige bestuursorganen en departementale hierarchieën" (de Zelfstandige Bestuursorganen, bijvoorbeeld). De VVD had eerder ijvering meegewerkt aan allerlei 'op afstand zetten', 'verzelfstandigen' en wat dies meer zij, maar, schreef ik toen, de VVD heeft een tweede kans: hou nu op met het gerotzooi met de zorg en de stroom.

Niet dus.

En over tien jaar komt er weer een nieuw Liberaal Manifest.

Enz. enz.

Ramp op termijn

Oftewel: disaster waiting to happen. De New York Times bespreekt vandaag een trend die ook bij Nederlandse pensioenfondsen schering en inslag is geworden: het beleggen in hedge funds. Je zou denken dat overheden en pensioenfondsen van het verleden hebben geleerd.

Op 2 december 2003 keek NRC-Handelsblad in een kort bericht terug op de gang van zaken bij de pensioenfondsen in de jaren '90:

"De financiële positie van de pensioenfondsen is de afgelopen tien jaar nog veel dramatischer verschlechterd dan tot nu toe bekend was. Uit nieuwe cijfers van de toezichthoudende Pensioen- en Verzekeringskamer (PVK) blijkt dat het vermogen van de fondsen begin jaren negentig ruim twee keer zo groot was als hun pensioentoezeggingen. Nu is dat vermogen net meer dan éénmaal hun verplichtingen".

En:

"Uit PVK-cijfers blijkt dat de pensioenwereld begin jaren negentig een formidabele buffer bezat die nu vrijwel volledig is vernietigd. De buffer verdween door rentedaling en koersval, maar ook door structureel te lage pensioenpremies. Deze premies worden vastgesteld door werkgevers en vertegenwoordigers van werknemers, die doorgaans ook de pensioenfondsbesturen vormen."

In de jaren negentig werden soms te lage premies berekend omdat het papieren bezit van de fondsen (in casu in aandelen) anders hemelhoog zou stijgen, soms werden in het geheel geen premies meer geheven, en in een enkel geval ging er zelfs pensioengeld wegens vermeende overtolligheid terug naar de bedrijven.

De pensioenfondsen maakten bovendien de fouten van de beginnende belegger. Men rekende zich rijk met bezit op papier, terwijl iedere belegger weet dat het beleggingsresultaat pas behaald wordt na winstneming, dus verkoop van de aandelen. Bovendien deden de fondsen dat wat iedere beginner meekrijgt als les 1: nooit bijkopen in een dalende markt om verliezen te beperken. De fondsen hadden namelijk een "taakstelling" om in hun bezit een bepaald percentage aandelen aan te houden: als de koersen naar beneden gingen, daalde dat percentage en werden dus - in die dalende markt - aandelen bijgekocht om het percentage aandelen weer op peil te brengen. Zo verdampte in 1999-2002 vijftig miljard euro Nederlandse oudedagvoorziening.

Niet dat de politiek, die dit debacle - veruit het grootste financiële schandaal van de jaren negentig - door verlaksing van regels en toezicht mogelijk had gemaakt, hier ooit een parlementair onderzoek aan wijdde. Wel was ineens de vergrijzing 'onbetaalbaar' geworden, en gingen de fondsen nogal ongemerkt massaal over op middenloonstelsel (lees: veel lagere pensioenen).

Nu beleggen de pensioenfondsen dus in hedge funds, een uiterst ondoorzichtige, en bijzonder speculatieve aangelegenheid die grote risico's met zich meebrengt. In 1998 raakte Long Term Capital Management, dat geleid werd onder meer door twee Nobelprijswinnaars die de formules meenden te hebben bedacht die risicoloos snel rijk worden mogelijk moest maken, in moeilijkheden. Om een totale melt-down van de financiële wereld te voorkomen moest een enorme reddingsoperatie op touw worden gezet.

Niettemin gaan de fondsen rustig door, aldus de NY Times:

"Pension officials who have been shaken by market downturns and persistent deficits are attracted by hedge funds' promise of richer, or more consistent, returns. But the trend has caused some consultants and academics to voice cautions. They question whether hedge funds, with risks that are hard to measure, are appropriate for pension funds, whose sole purpose, by law, is to pay out predetermined benefits to retired workers."

De hedge funds waren ooit het speeltje van beleggende rijken die snel nog veel rijker wilden worden, maar zich desnoods grote verliezen konden permitteren. Ze vormen nu een significante factor in het financiele systeem, geven het een grote mate van onvoorspelbaarheid en zijn een aanzienlijk risico voor de stabiliteit ervan geworden. Ze staan onder een veel minder streng toezicht dan gewone aandelen en beleggingsfondsen. Sommige pensioenfondsbeheerders weten er veel te weinig vanaf, en soms weten ze niet eens dat ze hedge funds in hun portefeuille hebben, meldt de Times.

En op een kwade dag zal blijken dat opnieuw een belangrijk deel van het bezit van de net weer wat opkrabbelende pensioenfondsen is verdampt in een zee van speculatie. Als het te laat is. Wat mankeert er eigenlijk aan staatsobligaties?

Vijandbeeld

In een kort geding tegen de Staat eisen medebewoners van een appartementencomplex in Den Haag het vertrek van nieuwkomer Hirsi Ali:

"Hirsi Ali blijft zich volgens advocaten van de bewoners "profileren als een vijand van de islam, zoals tegenstanders haar noemen". De kans op een aanslag op Hirsi Ali is dan ook reeël, aldus de advocaten. (NRC, 26/11).

Haar tegenstanders noemen haar een vijand van de islam, dat moet wel betekenen dat ze ze zich als zodanig profileert.

De hele discussie rond Wiegel in een notedop.

Er voelen zich mensen aangevallen door kritiek, sommigen daarvan gaan zelfs schieten, en dat is de schuld van de criticus. Zij is de vijand. Zij verdeelt!

In werkelijkheid zegt Hirsi Ali over godsdienst niks anders dan Nederlandse vrijdenkers als, om er één te noemen, Anton Constandse, die al met ingang van de Spaanse burgeroorlog vocht tegen religieuze en clericale achterlijkheid, en in de herst van zijn leven - begin jaren '70 - landelijk bekend werd als commentator op de VPRO-radio. Wat is dan de reden dat Meulenbelt, Mak, Halsema en zelfs Stan van Houcke zich nu ineens tegen een godsdienstcritica keren?

Welnu, om de laatste te citeren:

"(...) per slot van rekening leven we in een klein land met bijna een miljoen islamieten met wie we moeten samenleven."

Angst, met andere woorden, verpakt als vrijzinningheid. Gedoemd tot kwetsbaarheid, nietwaar?

Welnu, niet hier. God is dood sinds 1969, nu Allah nog.

Yesterday man: Wiegel als multiculturalist

Wiegel's oproep aan Hirsi Ali om "meer verdraagzaamheid" en "respect voor andersdenkenden" te tonen, is gericht aan het verkeerde adres. Ayaan Hirsi Ali is, als zwaarst bewaakte Nederlander, juist het slachtoffer van een gebrek aan verdraagzaamheid.
Alleen al het enkele feit dat Hirsi Ali zonder bewaking geen week in leven zou blijven, zou ieder fatsoenlijk mens tot enige matiging in zijn woordkeus en houding moeten brengen, ook al is hij het niet met haar eens. Anders dan, bijvoorbeeld, Cohen, wil Wiegel niet eens met haar praten als ze niet eerst zijn standpunt overneemt!

We zien hier een botsing tussen de seculiere en anti-seculiere vleugels in de VVD, tussen de radicale liberale Jacobijnen en de behoudzuchtigen die rust in de tent boven alles stellen, welke rust en welke tent dan ook. Dat laatste is echter geen verdraagzaamheid, het is wegkijken. In plaats van de lijn in het zand, de kop in het zand.

Het is de verzuiling die impliciet is in het respect-denken van de multiculturalisten. Het is uiteindelijk de opvatting van Femke Halsema dat "(...) de erkenning en waardering van conflicterende waarden, een voorwaarde is voor kritisch en vrij burgerschap." Conflicterende waarden (vrouwen zijn gelijk, vrouwen zijn niet gelijk; vrijheid van meningsuiting is goed, vrijheid van meningsuiting is niet goed) moeten niet alleen worden erkend, maar ook gewaardeerd, ze zijn geen noodzakelijk kwaad, nee, ze zijn een voorwaarde! Ze zijn in elk geval de voorwaarde die van Gogh het leven heeft gekost en Hirsi Ali in permanent levensgevaar heeft gebracht.

Amusant dat sommige romantici die in het conflict van de seculieren met de intolerantie aan verkeerde kant staan, zich verbazen dat ze het met Wiegel eens blijken te zijn. Meulenbelt, Rouvoet, Halsema, Wiegel, allen op de bres voor verzuiling, segregatie, en bijzonder onderwijs, en eensgezind tegen de gedeelde waarden van de liberale, seculiere en tolerante samenleving.

In de discussie, tot slot, is nogal wat verwarring over artikel 23 en het bijzonder onderwijs. Voor Peter R. de Vries (in NOVA, 25/11) is afschaffing van subsidie voor het bijzonder onderwijs een logisch uitvloeisel van de secularisatie. Velen willen het bijzonder (christelijk) onderwijs handhaven omdat het er bijhoort, wellicht soms iets beter onderwijs verzorgt dan openbare scholen, en omdat bovendien ook het christelijk onderwijs zodanig geseculariseerd is dat het zich nauwelijks meer onderscheidt. Op dat ene wekelijkse uurtje godsdienst na.

Dat ligt anders bij islamitische scholen. Toen Hirsi Ali nog vrij kon rondlopen bezocht ze met NOVA een islamitische basisschool, en ik schreef daarover indertijd:

"De essentie van islamitisch onderwijs ligt in het aanleren van verkeerde rollen aan jongens en meisjes. De juf mag niet het gebed zeggen, want de jongens mochten eens worden afgeleid door haar ronde vormen. De meisjes zitten achteraan. De jongens moeten de eer van de meisjes verdedigen. (We weten waar dat toe kan leiden). Zie ook hier. Maar vooral hier: deze uitzending van NOVA op 13 december 2003 over een bezoek van Hirsi Ali aan een islamitische basisschool was spectaculair in zijn eenvoud. En die ging nog over een nogal liberale school; de meeste islamitische scholen lieten Ayaan niet binnen."

Sinds het boekje "Haram" van Fenny Brinkman (Balans, 2005) weten we dat het probleem breder ligt: het hele waardenstelsel van deze islamitische scholen is strijdig met de Nederlandse waarden en voedt kinderen op in een cultuur waardoor ze in botsing zullen komen met de Nederlandse maatschappij. Islamitisch onderwijs gaat wel wat verder dan een uurtje Koran in de week. Het segregeert haar leerlingen van de waarden van de Nederlandse maatschappij. Vandaar dat afschaffing van art. 23 niet alleen maar een logische stap is in de voltooiing van de secularisatie, maar (opnieuw) een onderdeel van de strijd tegen anti-seculiere waarden.

23 november 2004: de dag waarop links het licht uitdeed

Deze datum, 23 november 2004, markeert een moment met vijf sterren.

Drie weken daarvoor, op 2 november had het islamitisch terrorisme zich in Nederland gemeld, terrorisme van een nieuw type bovendien: gepleegd door een radicale moslim van binnenlandse oorsprong, en gericht tegen een bekende vrijspreker in plaats van tegen anonieme massa’s zoals eerder in New York en Madrid. Het effect op de vrije meningsuiting was dan ook dramatisch, en intimiderend.

Fortuyn werd omgebracht door iemand die meende op te komen voor de pelsdieren, maar de moordenaar van van Gogh wilde een essentieel onderdeel van onze grondrechten buiten werking stellen, namelijk dat we onze mond hielden over zijn geloof, en hij slaagde daarin in aanzienlijke mate.

Mohammed B. kreeg daarbij al snel steun uit onverwachte hoek. De gereformeerde Minister van Justitie Donner stelde naar aanleiding van 2 november op een CDA-congres voor het vanaf de jaren ’60 slapende strafrechtelijk verbod op ‘smalende godslastering’ te heractiveren: hij was de eerste meelifter op de bagagedrager van Mohammed B.

De partijen die tot dan toe doorgingen als seculier (LPF, VVD, D66 plus de drie linkse partijen) waren woedend, en Lousewies van der Laan (D66) hun spreekbuis:

“Er is grote onzekerheid, veroorzaakt door extremisten die onze vrijheid ondermijnen. Dat is zeer ernstig, maar in plaats van zich daarop te richten, zegt de minister van Justitie op een CDA-congres dat hij een stoffig, nauwelijks gebruikt wetsartikel over godslastering wil gaan oppoetsen. Waarom kiest de minister dit moment om die discussie te openen? Wil hij de onzekerheid vergroten? Welk signaal denkt de minister uit te sturen richting de extremisten die onze vrijheid van meningsuiting willen beperken? Is het zijn doel om de vrijheid van meningsuiting verder in te perken?”

De Wit van de SP:

“Het is niet de taak van een moderne pluralistische democratische rechtsstaat, de aanhangers ener godsdienstige overtuiging een speciale bescherming te verstrekken, die hij de aanhangers van bijvoorbeeld een politieke overtuiging onthoudt. Dit is een citaat uit het proces tegen Gerard Reve.”

Wouter Bos (PvdA):

“Wij hebben geen enkele behoefte aan een verbijzondering of een verscherping van de algemene normen die in de wet zijn vastgelegd betreffende het tegengaan van kwetsen, smaad of belediging. Als er straks sprake zou zijn van een concreet voorstel om een artikel dat nu in de wet staat, dat wel die indruk wekt en dat helemaal geen toegevoegde waarde blijkt te hebben ten opzichte van deze normen, uit de wet weg te halen, zullen wij dat steunen.”

Jan Marijnissen (SP):

“Mijn fractie zal elk initiatief om het wetsartikel te schrappen, steunen. Het land is in verwarring. Dat hebben wij vorige week in het debat ook al vastgesteld. Als het land in verwarring is, mag van het kabinet leiderschap worden verwacht. Ook mag worden verwacht dat het kabinet pal staat voor de vrijheden die deze democratie kenmerkt. Dan is het toch raar dat de zondag na het debat zo uitgebreid wordt gesproken over het plegen van een inbreuk op de vrijheid van meningsuiting. Is dat niet een impliciet signaal aan degenen die steun hebben verleend aan de moordenaar, en dat misschien nog doen, dat het kabinet eigenlijk ook vond dat Van Gogh over de schreef ging?”

Er kwam een motie van Lousewies van der Laan (D66), Marijke Vos (Groen Links) en Joost Eerdmans om te streven naar het schrappen van het verbod op ‘smalende godslastering’. Later, volstrekt onopgehelderd, trok Vos haar handtekening terug.

Op 23 november werd over de motie-van der Laan (nr. 29800-VI, nr. 52); gestemd. Hier enkele stemverklaringen:

Jan de Wit (SP):

“De fractie van de SP heeft de afgelopen dagen bij herhaling duidelijk gemaakt wat ons tandpunt is over artikel 147 inzake smalende godslastering. Mijn fractie is van mening dat dit artikel geschrapt kan worden. Echter, wij vinden dat het debat daarover op een onhandige manier is gestart. Bovendien vinden wij dat het debat op een onjuist moment plaatsvindt en dus ook de stemming. Het land is nog steeds in verwarring naar aanleiding van de gebeurtenissen op 2 november jongstleden. Wij vinden dat er een verkeerd signaal van uitgaat indien wij op dit moment over deze motie van mevrouw Van der Laan zouden stemmen. Onze voorkeur heeft het veeleer om het debat daarover te voeren op het moment dat wij in de volle breedte en in alle rust het debat over artikel 7 (vrijheid van meningsuiting) en artikel 9 (vrijheid van godsdienst) aan voeren. Mijn fractie zal daarom tegen de motie van mevrouw Van der Laan stemmen.”

Femke Halsema (Groen Links):

“Het artikel over godslastering is een dode letter in de wet en kan wat GroenLinks betreft verdwijnen. Dit hebben wij vorige week in het debat verdedigd en daarbij hebben wij ook steun gegeven aan de motie-Van der Laan. Onze steun betrof echter niet de partijpolitieke prestigekwestie die daarna is ontstaan. Nu het schrappen van een ruim vijftig jaar oud en niet gebruikt artikeltje door sommigen wordt verdedigd als de lakmoesproef van politieke correctheid [sic/wdz], wordt het gedram.”

Wouter Bos (PvdA):

“Ik concludeer daarom het volgende. Het echte debat over grondrechten, inclusief de vrijheid van meningsuiting en de vraag naar de grenzen van die vrijheid van meningsuiting, moet nog steeds plaatsvinden op een beter moment met meer tijd, meer zorgvuldigheid en meer aandacht dan bij een vragenuurtje of tweede termijn van een Justitiebegroting mogelijk is. (…) Met het oog op deze overwegingen zal de PvdA tegen de motie van mevrouw Van der Laan stemmen.”


Marijnissen bijvoorbeeld, constateerde op 12 november nog dat het land in verwarring was, de politiek dus leiderschap diende te tonen voor de vrijheden die de democratie kenmerken en dat het handhaven van het verbod op godslastering daarmee een impliciet signaal zou zijn aan de tegenstanders van de democratie. Partijgenoot de Wit zag op 23 november dat het land nog steeds in verwarring was, en verklaarde dat volgens de SP juist van het willen afschaffen van het verbod een verkeerd signaal zou uitgaan.
Het debat moest, volgens de sprekers van links, maar eens in alle rust, tijdens een echt debat over de grondrechten worden voortgezet. Het opkomen voor de vrijheid van meningsuiting, waar van Gogh voor was vermoord, werd op sterk water gezet.

De gevolgen van deze capitulatie waren dramatisch. Een enkeling zegde zijn partijlidmaatschap op, dat was het ergste niet, maar vervolgens ging de beerput open. Op 30 november 2004 publiceerde Geert Mak een artikel in NRC-Handelsblad waarin de islamcritici uit “kelders” naar het daglicht toekropen, en later werd deze gedachtengang uitgewerkt in een ‘pamflet’ waarin van Gogh postuum werd zwartgemaakt en vrijdenkers stelselmatig in verband werden gebracht met het bruine gedachtengoed uit WO II. Het echte probleem was volgens Mak niet dat op 2 november de grondrechten ernstige averij hadden opgelopen - we waren nu eenmaal ‘gedoemd tot kwetsbaarheid' - maar dat de moslimminderheden doelwit waren van vreemdelingenhaat en racisme.

In die gedachtegang was veel geoorloofd, en een stoet scribenten en columnisten nam de voorstanders van vrijheid en grondrechten onder vuur met een heel rijtje scheldwoorden: fascisten, racisten, haatzaaiers, vrijheidsfundamentalisten, hysterici, neo-Jacobijnen, beeldenstormers en Volksnationalisten. De 'vrijheidsfundamentalisten' zelf werden nauwelijks meer gehoord, op een enkeling als Afshin Ellian na, niet alleen omdat ze bij gebrek aan ruggesteun en bescherming vanuit de staat hun leven niet zeker waren maar ook – bleek later uit wetenschappelijk onderzoek – omdat de krantenkolommen voor hen gesloten bleven.

Bovendien, nu de woordvoerders van de liberale, tolerante en seculiere meerderheid goeddeels monddood waren gemaakt, greep de religieuze onderstroom zijn kans om ook op de bagagedrager van Mohammed B. te springen: Maria van der Hoeven kwam met "Intelligent Design" als alternatief voor de biologische wetenschap. Agnes van Ardenne wist te melden dat solidariteit met de hongerende medemens toch uitsluitend langs godsdienstige lijnen vorm kon krijgen. Duizend christelijke basisscholen wezen, decennia na Eucalypta de heks, Ti-ta-tovenaar en Catweazle, ineens op godsdienstige gronden het thema "toveren" van de kinderboekenweek af.

En dat echte debat over de grondrechten, waarin volgens links in alle rust de vrijheid van meningsuiting geregeld zou worden? Het zal U verbazen, maar dat is al geweest. Op 22 en 24 februari 2005 debatteerde de Kamer (hier, hier en hier), niet gehinderd door enige journalistieke belangstelling, urenlang over dit thema.

De Partij van de Arbeid, de SP noch Groen Links stelden echter bij die gelegenheid niet voor de smalende godslastering te schrappen, ze liepen met de grote boog om het thema heen. Elementair kiezersbedrog. Klaas de Vries van de PvdA nam het democratisch gehalte van die eerzame SGP maar eens onder de loep (de sigarenrokende Bonders en Gekrookte Rieters zouden in geen geval gaan schieten), en Femke Halsema hield zich zes pagina's stenografisch verslag lang liever bezig met de Rechten van het Dier dan met de Rechten van de Mens.

Overigens, D66 deed het nauwelijks beter. Lousewies van der Laan was in geen velden of wegen te bekennen, het woord werd voor haar partij gevoerd door Boris van der Ham die evenmin als links met een initiatief kwam. In een uitwisseling van van der Ham met Minister de Graaf - Minister Wie ook weer? - zei de laatste het volgende:

"Al wordt het artikel over godslastering sinds een kleine veertig jaar niet gebezigd, ik ben van mening dat het eruit halen ervan wel eens een maatschappelijk ongelukkige betekenis kan krijgen, nu sinds enkele maanden een gevoelig debat wordt gevoerd. Dat beogen u en uw fractie ook niet."

En zo kreeg dus de vrijheid van meningsuiting een maatschappelijk ongelukkige betekenis.

Links had op 23 november 2004, toen het er echt om ging, een monumentale gelegenheid de piketpalen van de seculiere samenleving op de juiste plaats in de grond te slaan, en helder te maken dat seculier Nederland zich niet laat intimideren of zijn vrijheid af laat pakken. En liet het moment lopen.

Natuurbeleving

De ophef over de dooie mus vloeit voort uit een steeds voortschrijdende vervreemding van stedelingen van het buitengebied, door hen meestal 'natuur' genoemd.

Op zoek naar wat de Partij van de Arbeid de laatste tijd aan nieuwe standpunten heeft geformuleerd, stuitte ik in dit verband op een pareltje. Joanneke Kruijsen, een weinig bekend PvdA-kamerlid, pleitte bij de behandeling van de begroting van LNV voor meer natuurbeleving onder jongeren:

"Wat is natuur? Ons beeld van de natuur wordt gevormd door de ervaring die we met die natuur hebben. En onze eerste natuurbeleving is vaak bepalend voor hoe we de rest van ons leven tegen natuur aankijken en dus hoe we er mee omgaan. Studies naar natuurbeleving bij jongeren van onderzoeksbureau Alterra en Staatsbosbeheer in 2004 lieten echter zien dat minder dan 30% van de kinderen tussen de 14 en 18 jaar slechts één keer per jaar of minder een natuurgebied bezoeken, 70% komt dus bijna nooit in natuurgebieden! Kinderen en jongeren liggen niet meer met hun neus in het gras, rollen niet in de herfstbladeren, bouwen geen boomhutten, voelen niet de warmte en zachtheid van bijen bij een imkerij, vangen geen kikkervisjes en ontdekken geen andere waterflora en -fauna in de sloot."

Volgens mij is gras geen natuur, maar gewoon weiland, kun je ook in het Vondelpark wel rollen in de herfstbladeren, ben ik erg benieuwd wat de opzichter van Natuurmonumenten te melden heeft als je probeert een boomhut in zijn gebied te bouwen, is een imker een soort intensieve veehouder en zou ik voor de zekerheid bij die bijen uit de beurt blijven, en is het vangen van kikkervisjes inmiddels in strijd met de algemene zorgplicht voor amfibieën en reptielen krachtens de Flora- en Faunawet. Blijft over de sloot.

Er komt dankzij de meer dan 6 miljard euro die besteed wordt aan de aanleg van de Ecologische Hoofdstructuur - zonder dat er enige commissie-Duyvestein kijkt of er geen sprake is van uit de hand gelopen kostenoverschrijdingen (300% and counting) dan wel of de doelstellingen wel worden gehaald (niet) - steeds meer 'natuur' (maar niemand weet maar) en er valt steeds minder te beleven. Dat hoeft ook niet: de modale Amsterdammer die er zondags op uit wil, gaat naar het strand of appeltaart eten op Marken. De sportieve Amsterdammer fietst een rondje Ronde Hoep.

En voor de natuurbeleving van Joanneke kunnen we beter het Mercatorplein ombouwen tot kinderboerderij.

Blij met een dooie mus

Ivo de Wijs in Dit was het Nieuws bracht weer even de dooie mus in herinnering (als je op de link klikt, wel even geluid aanzetten). De mus had 23000 dominootjes omgegooid, en was door een 'faunabeheerder' afgeschoten om de uitzendmiljoenen die op het spel stonden veilig te stellen. De dierenbescherming deed aangifte wegens moord zonder vergunning op een lid van een beschermde vogelsoort, en de schutter meldde zichzelf bij de politie omdat hij doodsbedreigingen had ontvangen.

Er is niet veel voor nodig om een beschermde vogel te zijn. De huismus is in de afgelopen decennia van de eerste plaats van in Nederland voorkomende vogelsoorten verdrongen door de merel (lijkt me een verbetering), maar er zijn nog er steeds 500.000 tot 1.000.000, die een levensverwachting hebben van 15 tot 21 maanden.

Dit leidt tot een onstellende conclusie: dagelijks sterven naar schatting bijna 1400 huismussen! Wie of wat is verantwoordelijk voor deze mussenholocaust? Welnu, een belangrijke verdachte is de Sperwer. Ten behoeve van één enkel Sperwerbroedsel kunnen wel tot 400 mussen worden verorberd. Andere boosdoeners zijn de Bos- en Ransuilen, en de Kauw, "die zelfs nesten onder dakpannen uittrekt om bij de eieren te komen". Schande! Actie! Aangifte!

De hoofdschuldige is echter de huiskat, het hoofdonderwerp van ongeveer de helft van alle weblogs ter wereld. Mensen, doe dat beest weg. Als dit gruwelijke feit uitkomt bent U Uw leven niet veilig, doodsbedreigingen zijn Uw dagelijkse deel, en politie en justitie zullen U opjagen tot het einde der aarde.

Bas Heijne grijpt in zijn column (NRC, 19/11), de affaire mus aan voor één van zijn sombere beschouwingen:

"Wie geen overzicht meer heeft, bijt zich vast in onbeduidende details; als de dilemma's je boven het hoofd groeien, ga je zeuren over de procedure. De woede en de paar duizend dreigementen tegen de producenten van Domino Day, die een mus lieten afschieten die in z'n eentje 23.000 dominostenen omverfladderde, legt een maatschappelijke onvrede bloot die eigenlijk te groot is om onder ogen te zien".

Nederland lijkt zich in een pré-revolutionaire fase te bevinden, zegt Heijne:

"Maar voor een revolutie is meer dan onvrede vereist, je hebt er ook zoiets als een visie voor nodig, hoe absurd en onwerkelijk ook. De aanhoudende onvrede in Nederland komt juist voort uit het schrijnende gemis aan welke visie dan ook, uit het ontbreken van iedere morele hiërarchie in het omgaan met de buitenwereld - zodat een doodgeschoten mus veel meer indruk lijkt te maken dan de dood van elf asielzoekers."

Als ze het niet meer weten, vervalt rechts vervalt in cynisme, en links in sentimentaliteit, zei Heijne eerder deze week in NOVA. Aan beide is in het geheel geen behoefte, wel aan nuchtere progressiviteit die de stagnatie doorbreekt door opnieuw te leren hoofd- en bijzaken te onderscheiden, en inzicht te verwerven in oorzaken en gevolgen. Voorlopig nemen we landelijk bij de Partij van de Arbeid geen enkele ontwikkeling waar, bij Groen Links een verschuiving in conservatieve richting en alleen bij de SP een enkel lichtpunt op een deelterrein. Rechts heeft de mond vol van vrijheid van meningsuiting maar blijkt plotseling over bijzonder lange tenen te beschikken als ze zelf op het spandoek aan de orde komen, en laat haar verbale inzet voor integratie of welke oplossing voor het multiculturele drama dan ook niet volgen door beleid van enig betekenis - terwijl inburgering voorop de tong ligt worden de ROC's, die veel van het werk op dit gebied uitvoeren, door bezuinigingen gesloopt.

De dooie mus als symbool van de politiek-maatschappelijke malaise: woede over niks, geen zicht op hoofdlijnen, geen perspectief.

Wie is er nog in staat het eerste steentje om te gooien?

Vrouwen in de banlieu

Via André Bogaert, een prachtig stuk van Alice Schwarzer in de Frankfurter Allgemeine over de Franse opstand van macho-gangstertjes en de positie van vrouwen, dat mooi aansluit bij de column van Evelien Tonkens. Schwarzer sluit af met:

"Wollen wir das Problem der brennenden Autos wirklich in den Griff bekommen, müssen wir auch das der brennenden Mädchen angehen (Stichwort: Ehrenmorde); wollen wir das Gesetz der Paten innerhalb der mafiosen Strukturen brechen, müssen wir auch die grenzenlose Autorität der Patriarchen innerhalb der Familien in Frage stellen (Stichwort: andere Sitten). Und mindestens ebenso dringend wie der Sprachunterricht ist der Demokratieunterricht - unter deutlichem Hinweis auf Paragraph 3 Absatz 2 des Grundgesetzes: „Frauen und Männer sind gleichberechtigt.” "

(Een Pate is een Godfather.)

Luchtkwaliteit: Groen Links krijgt zijn zin niet en stapt naar Brussel

Politiek correctheid is het vasthouden aan standpunten die in strijd zijn met de feiten. Standpunten als: gaswinning onder de Waddenzee is schadelijk, marktwerking in de stroomsector is goed voor de consument, er zijn geen problemen met de islamitische culturen, loonmatiging is goed voor de economie, Europa is in zijn huidige vorm goed voor ons, de Ecologische Hoofdstructuur is goed voor de biodiversiteit, het is erbarmelijk gesteld met de luchtkwaliteit.

De luchtkwaliteit was gisteren (16/11) aan de orde in de Tweede Kamer. Luchtkwaliteit is een heikel punt. Er kwam vanuit de EU-comitologie een richtlijn uit de lucht vallen, die in Nederland - en uitsluitend hier - zo werd geïmplementeerd dat de Ruimtelijke Ordening (het bouwen) er ondergeschikt aan werd, en vervolgens legde de Raad van State het grootste deel van de bouwerij in (vooral) de Randstad stil.

Het draait allemaal om Fijn Stof. Onder meer vanuit de milieubeweging wordt beweerd dat er jaarlijks 18000 mensen tien jaar eerder overlijden door Fijn Stof. Zie echter de Vrijspreker, hier en hier, voor ontmaskering van deze beweringen. Vandaag (17/11) nog schrijft 'arts-toxicoloog' Tordoir in een brief in de NRC, dat op grond van een nieuwe evaluatie van recent onderzoek uitwijst dat een bovengrens (dus een norm) aan fijn stof helemaal niet te verdedigen is:

"Al met al zijn de Europese grenswaarden voor fijnstof dus nog krakkemikkiger (...) en kunnen ze nog minder de draconische effecten op het bouw- en ontwikkelingsproces in Nederland legitimeren."

Bovendien is slechts 15% van het Fijn Stof van binnenlandse, door de mens veroorzaakte aard. 30% is import, en 55% is van natuurlijke oorsprong (zeezout, zeezand etc.). Van die 15% is slechts 2% afkomstig van diesels in het verkeer (af te leiden uit tabel 3.1 van dit rapport), en uitsluitend daar gaat de hele discussie over. Roetfilters! Al zou je alle dieselverkeer, of zelfs alle verkeer stilleggen, dan zou dat geen invloed van betekenis hebben op de totale Fijn Stof belasting.

Dat alles deert de Staatssecretaris van Milieu, van Geel niet. Hij doet er alles aan de koppeling van Milieubeleid aan Ruimtelijk Beleid, die feitelijk neerkomt op een onderschikking van Ruimte aan Milieu, te handhaven. Dat is begrijpelijk, want de voornaamste bron van macht voor van Geel (en zijn ambtenaren) is nou juist om met behulp van de vanuit Brussel gedropte EU-richtlijnen ontwikkelingen te frustreren en milieumaatregelen - overbodig of niet - door te drukken, en hij vindt daarbij de milieubeweging aan zijn zijde. In een echte, politieke, democratische afweging, waarin de feiten aan bod zouden komen, zouden van Geel en zijn bondgenoten geen schijn van kans hebben.

Nu is het verplicht monteren van roetfilters nooit verkeerd, en het kost ook niet veel, maar het is alarmerend dat van Geel, links (behalve dat ene PvdA-kamerlid) en de milieubeweging er niet tegenop zien de ruimtelijke en economische ontwikkeling - de welvaart, werkgelegenheid en woningen van miljoenen - te gijzelen met een ondemocratische EU-richtlijn als breekijzer en excuus om insignificante milieupunten te scoren.

Duyvendak van Groen Links gaat zelfs dit niet ver genoeg. Hij is, volgens de NRC (17/11) "zo ontevreden, dat hij aankondigde dat zijn partij naar eurocommissaris Dimas stapt "om hem duidelijk te maken dat Nederland niet doet wat het moet doen"."

Groen Links heeft duidelijk de uitslag van het Referendum niet begrepen. We willen geen Brusselse dictaten, geen U-bocht politiek van belangen en ambtenaren die via Brussel gedaan krijgen wat ze binnen de Nederlandse democratie niet kunnen binnenhalen, en al helemaal geen kamerleden die nog een keer een U-bocht uithalen door naar de EU-bureaucratuur stappen als ze bij de uitvoering van de EU-richtlijnen in het Nederlandse parlement hun zin niet krijgen.

De minimale eis die we aan kamerleden stellen is toch wel dat ze democraat zijn.

Homofobie

Discussie in NOVA over opvattingen in de 'islamitische gemeenschap' over homosexualiteit. Een jongeman van het COC meldde dat onderzoek uitwees dat 88% van de Marokkaanse jongens homosexualiteit ronduit afwees - dus homofoob was. Het COC deed veel pogingen tot 'dialoog-projecten', maar werd bijvoorbeeld door 'zwarte' scholen over het algemeen buiten de deur gehouden.

Ahmed Marcouch, van de Amsterdamse moskeeën, sprak de legendarische zin dat, even uit het hoofd, "er binnen de islamitsche gemeenschap weinig urgentie bestaat ten aanzien van het bespreekbaar maken van homosexualiteit".

Het gesprek vond plaats naar aanleiding van het bericht dat Ayaan Hirsi Ali het script voor "Submission II" klaar heeft, en dat die gaat over homo's en de islam. Marcouch zag er op voorhand niks in, je mag het best met moslims over homosexualiteit hebben maar dan wel vanuit een houding van respect.

Een discussie tussen hen die respecteren en hen die haten? Respect voor homohaters?

De Nederlandse tolerantie mag dan legendarisch zijn, maar dit gaat wel wat ver.

Franse rellen, universele problemen

Evelien Tonkens, voormalig kamerlid voor Groen Links, schrijft in een behartigenswaardige column in de Volkskrant van vandaag (16/11) over de mannelijkheidscrisis als oorzaak voor de Franse rellen: in een maatschappij waarin vrouwen gelijkwaardig(-er) worden en hoger opgeleid, en ongeschoold werk verdwijnt, raken jonge mannen in een dubbele crisis. Geen baan, en ook thuis niet meer de mogelijkheid de echte vent uit te hangen. Een deel van deze jongelui trekt zich dan "(...) terug in een mannenwereld bij uitstek: de wereld van de straatbendes".

Gaandeweg werd immers duidelijk dat de rellen vooral veroorzaakt werden door jonge mannen, met in meerderheid een crimineel verleden. Of, zoals Dalrymple schreef:

"De recente rellen zijn niet meer dan een tijdelijke uitwas van het 'normale' leven in de Franse lagere klassen en de immigrantenwijken. (Overal in de westerse maatschappij, niet alleen in Frankrijk, zijn sociale woningen gelijk aan asociaal gedrag.) Zelfs als er geen rellen plaatsvinden, liggen overal in die voorsteden de karkassen van uitgebrande auto's verspreid, als geraamten in een woestijn. Je ziet er de zwartgeblakerde resten van winkels die in de fik gezet zijn. Er worden openlijk drugs verhandeld en de vijandigheid tegenover buitenstaanders hangt voelbaar in de lucht."

Tonkens wijst op de beweging "Ni putaines, ni sourmises" (noch hoeren, noch onderworpenen), die op gang kwam na een boek van Samira Bellil:

"Toen Bellil destijds erop wees dat jonge mannen in de Franse voorsteden avond na avond meisjes in brand zetten, deed de regering niets. Nu het om auto's gaat komen ze wel in actie. Voor die mannen, nog steeds niet voor de vrouwen die dagelijks verkracht worden".

In Nederland heeft de cocktail van armoede, schooluitval en geïmporteerd machismo al wel geleid tot straatcultuur en (dus) criminaliteit, maar nog niet tot massale rellen. Aan de andere kant zien we hier dat ditzelfde mengsel, waarin vrouwenangst en vrouwenhaat (en analoog aversie tegen homo's) een centrale rol speelt, deze mannelijkheidscrisis dus, ook kan leiden tot religieus fundamentalisme, waarin de 'zusters' van deze jongens door het geloof gelegitimeerd kunnen worden achtergesteld, of mishandeld, of erger.

Het zorgen voor, bijvoorbeeld, alleen banen zal volgens Tonkens daarom niet helpen. De jongens moeten "leren vrouwen seksueel en anderszins als gelijke te erkennen". Dit vereist "van onze regering een ambiteus plan om een einde te maken aan het hanengedrag".

Of we dat van de regering mogen verwachten valt nog te bezien.

Linkse afgang

Het zou hilarisch zijn als het niet zo treurig was: de PvdA in Rotterdam die Pastors helpt af te zetten, de beoogd lijsttrekker die zei dat hij zelf gezegd had kunnen hebben wat Pastors zei, maar bij nader inzien dat er in zijn interview was geknipt, de partijvoorzitter die in Buitenhof zei dat als hij goed beluisterde wat van Heemst had moeten zeggen hij het daar mee eens was geweest, van Heemst zelf die vervolgens zei dat als Pastors had gezegd dat de islam niet deugt hij het daar mee oneens zou zijn geweest, waarna hij daarover vervolgens in NOVA door Pauw onherstelbaar werd geroosterd.

We hebben van Fortuyn geleerd dat niets onbespreekbaar moet worden gemaakt, zeiden Bos en van Heemst, maar jammer genoeg hebben ze dat niet op het juiste moment in de praktijk gebracht, na die tweede moord. De schellen vielen me van de ogen, zei Bos na 2 november 2004, maar hij plakte ze er op 23 november met secondenlijm alweer op: met het onverklaard afstemmen van de motie-van der Laan tegen het verbod op godslastering, na deze aanvankelijk gesteund te hebben.

Met het neerlaten van deze muur van stilte werd het speelveld vrijgegeven voor een ongehoorde aanval van links- en rechtsconservatieven, van Mak tot van Doorn, op de vrijheid van meningsuiting en zijn verdedigers, en in bredere zin op de seculiere samenleving als geheel. Op een enkel katern en een enkele column na sloten vervolgens ook de kranten hun kolommen voor het standpunt van de seculiere meerderheid.

Door op die 23ste november de waarden van de seculiere samenleving voor onbespreekbaar te verklaren maakte links het zichzelf onmogelijk een positie te bepalen in de discussies over islam, multiculturalisme en migratie. De recente tragi-komische déconfiture te Rotterdam bewijst dat: in enkele dagen tijd verdampte de schone schijn en zette links zichzelf hakkelend en hulpeloos te kijk.

De multiculturele nor

Prachtig verhaal deze week (11/11) in Binnenlands Bestuur, stukje journalistiek met grote J, over multiculturaliteit in het gevang. Wat zich ook in de echte maatschappij voordoet, maar dan extremer, harder en daarmee sneller te herkennen. Het verkeerd begrepen woord respect, het inzetten van godsdienst om zijn zin te krijgen, de Nederlandse neiging tot inschikkelijkheid en polderen, minachting van vrouwen en de rol van religieus extremisme, en dat alles in de microkosmos binnen de muren.

"(...) vooral de jonge Marokkanen (...). Die gastjes proberen je telkens en telkens opnieuw uit. On-voor-stelbaar zuigerig gedrag, niet meer normaal. Voortdurend zichzelf bewijzen", zegt een gevangenisleraar.

En een afdelingshoofd:

"Het minste of geringste vatten ze op als een gebrek aan respect. Een voorbeeld? Zo'n jongen hand eens een pornografische tekening van een vrouwelijke bewaker hier gemaakt. We zeiden: dat moet van de muur. Weet je wat hij zei? 'Jij moet mij niet zo benaderen, jij hebt geen respect'.
Na 2 november 2004 riep Balkenende op tot respect voor elkaar, hij bedoelde verdraagzaamheid maar begreep niet dat het woord in sommige culturen iets heel anders betekent.

De producten van de Zoontjesfabriek worden zichtbaar als het bajespersoneel spreekt van

"... het 'Middellandse-Zeesyndroom' of het Mamma-Mia-syndroom. Een geesteshouding van klagen, zeuren, voortdurend boos zijn, grote oplossingen eisen voor kleine klachten".

En soms gaan de beste bedoelingen mis, als een ervaren bewaarster vertelt:

"Een moslimman die geen eten van me wilde aannemen, legde me ooit heel beleefd uit dat hij dat niet mocht van zijn geloof. Dus ik zei: dan kijk ik wel even of ik voortaan een man je bord kan laten opscheppen." Mannen die dat recht heel agressief opeisten kregen bij haar echter lik op stuk.

Van buitenaf is het makkelijk praten, maar de enig juiste aanpak lijkt me aan de beleefde moslimman met evenveel beleefdheid uit te leggen dat onze levensovertuiging nu eenmaal geen verschil maakt tussen mannen en vrouwen, en dat in die overtuiging de weigering voedsel of een hand te weigeren van een vrouw geldt als een belediging.

En dan nog dit.

"Er is nog een groep binnen de gevangenismuren die de faam heeft onbenaderbaar te zijn: moslimextremisten, veelal Marokkanen, die hun radicale opvattingen onder hun medegevangenen proberen uit te dragen. 'Ze kijken neer op het personeel, ze negeren ons, ze zien ons als minderwaardige, onreine ongelovigen' ", zegt het afdelingshoofd. "Binnen twee dagen na binnenkomst hebben deze jongens een hele groep moslims om zich heen verzameld die allemaal heel volgzaam en onderdanig tegen hen doen."

Justitie studeert nog op de vraag of je de extremisten moet spreiden, waarmee ze dus in contact worden gebracht met andere moslims, of dat ze juist bij elkaar moeten worden gezet, met kans op een "explosieve groep". Er is nog geen beslissing genomen, maar men neigt naar concentreren.

Waarom is het isoleren van deze idioten, van elkaar en van ieder ander, in dit geval geen optie, vraag je je dan af?

Gretta

In het Zwarte Schaap gisteravond (12/11) Gretta Duisenberg, met op de tribune Hans Knoop, Mohamed Benzakour, Dries van Agt, Tineke Huizinga en Max van Weezel.

Bob Smalhout ontbrak er nog aan, maar het duurde maar even of Knoop maakte Gretta voor anti-semiet uit. Bovendien beschuldigde hij haar van eenzijdigheid. Ze had helemaal geen oog voor de Israelische kant van de zaak! Niet dat Knoop de indruk wekte enig zicht te hebben op het Palestijnse perspectief, of daar ook maar de geringste belangstelling voor te hebben.

Gretta had de discussie verlevendigd door te vertellen dat ze regelmaat in Amsterdam-Zuid door "Joden" het Fuck You-teken kreeg toegevoegd. "Het lijkt wel of ze na de Westbank ook Amsterdam-Zuid hebben geannexeerd".

Dat laatste had ze niet moeten zeggen. Wij/zij denken, zei Max. Blijft merkwaardig dat de door de Gretta aangeduide Nederlandse inwoners van Amsterdam-Zuid zich blijkbaar zodanig identificeren met de staat Israel dat ze een opponent van de Israelische politiek in het openbaar gaan beledigen.

Gretta Duisenberg werkt blijkbaar op sommigen provocerend. Theo van Gogh had dat ook en Ayaan heeft het. Kwestie van vrije meningsuiting. Wie dat te lijf gaat met grote woorden als anti-semitisme of racisme zegt vooral iets over zijn eigen kleinzieligheid.

Anja had zich bij het kijken overigens ook lekker zitten ergeren.

Luchtkwaliteit in beeld

De Kamer discussieert over fijn stof, en de koppeling tussen milieu en bouwen. Staatssecretaris van Geel staat pal voor onze gezondheid, evenals Wijnand Duyvendak die er normaal al uit ziet alsof hij er elk moment bij neer kan vallen maar er nu nog een schepje bovenop doet. Hofstra, de vetgemeste liberaal aller liberalen, wil gewoon bouwen, stof of geen stof, en geen omelet zonder eieren te breken. Het eenzame PvdA-kamerlid dat hier door de politiek correctheid wilde heenbreken, kwam niet aan het woord.

En dan laat het Journaal Het Kaartje zien. Onontkoombaar. Boven de Randstad hangt een vuurrode gloed waaruit de argeloze kijker onmiddellijk de conclusie trekt dat de Hollandse medemens op korte termijn en onomkeerbaar het loodje zal leggen. Verweesd zullen wij provincialen achterblijven, terwijl de eens zo levendige en inspirerende kuststroken zijn verworden tot de wastelands, om niet te zeggen de killing fields van de industriële samenleving.

Hoewel? Zie hier de kaartjes voor gisteren en vandaag: Nederland brandschoon, maar de Ardennen daarentegen! En bovendien: de metingen gaan niet over fijn stof, een bijzonder omstreden categorie waarin ook zeezout, zeezand en opgewaaide landbouwgrond worden meegenomen, maar over stikstofdioxide (NO2). En erger nog, de rood-paarse kleur van de angstaanjagende kaartjes komt overeen met de waarde die zelfs de EU-comitologie nog voor ons aller gezondheid acceptabel acht, namelijk

"... met een NO2 concentratie van 40 μg/m3 aan de grond, wat overeenkomt met de toegestane EU grenswaarde voor de jaargemiddelde concentratie."

Het Kaartje gaat dus helemaal niet over Fijn Stof, en de alarmerende Rode Gebieden voldoen gewoon aan de EU-normen voor NO2. Het milieuwezen maakt een probleem van geen probleem. Als de kaartjesmakers overstappen op een kleurenschaal van lichtgroen naar donkergroen kan iedereen weer rustig gaan slapen.

Update: met dank aan Miranda (in de comments), zie hier en hier voor een debunking van de fijn stof mythe op de Vrijspreker. Vooral het tweede verhaal is hilarisch.

De film van Anet

Anet Bleich stelt zich (Volkskrant, 9/11) een film voor over het incident waarin twee geheel en al onschuldige, in traditionele kledij gehuldigde moslimmannen uit de trein worden gehaald. "Gevaarlijke jurken". Ze gaat nog wat verder over Verdonk, maar de moraal is duidelijk: "De stomheid regeert".

Ach, waar is de wereld gebleven waarin zwart nog zwart was, en wit wit. Heerlijk om die achterlijke, bevooroordeelde treinpassagiers die eerzame gelovigen niet meer van terroristen kunnen onderscheiden in al hun bekrompenheid lekker aan de schandpaal te kunnen nagelen, en dan ook nog rechtse bewindslieden in hun hypocrisie genadeloos te ontmaskeren, met hun kogel die geen kogel bleek te zijn.

De Waarheid is niet dood, hij leeft.

Soms is de werkelijkheid verwarrend en dubbelzinnig, en kan een keuze verkeerd uitpakken.

Ik herinner me van lang geleden een jonge ASVA-secretaris buitenland, die met haar schrille stem iets moest zeggen over de Grieks-Turkse oorlog over Cyprus. Een militair conflict tussen twee NAVO-bondgenoten - CPN-baas Paul de Groot kwam er niet uit, en Anet dus ook niet. Verwarrende werkelijkheid, moeilijke keuzes.

Wat zou ik hebben gedaan als ik op 2 november twee mannen met baarden in jurken had gezien die zich langdurig op een treintoilet gingen ophouden? Had zich onverwijld de glimlach van de zekerheid op mijn gelaat verankerd dat hier natuurlijk - geen twijfel over mogelijk - sprake was van een langdurig en vreedzaam godsdienstig reinigingsritueel? (Geen betere plaats voor reiniging dan een plee van de NS, dat weet een ieder!)

Mijn vrouw moest op 2 november naar Utrecht, en ging, anders dan al die andere keren, voor de zekerheid met de auto.

En mijn favoriete film is die van een poging van Anet Bleich, gehuld in burqa, een Israelisch busstation binnen te wandelen. Als dat lukt ben ik overtuigd van haar gelijk.

Democraten winnen in Verenigde Staten

Merkwaardige stilte in de Nederlandse pers over diverse verkiezingen die gisteren plaatsvonden in de Verenigde Staten. In Maine werd een homofoob initiatief afgestemd, in California sneuvelden alle initiatieven die door Republikein Arnold Schwarzenegger werd gesteund, en in een klein stadje in Pennsylvania werden alle schoolbestuurders gewipt die Intelligent Design hadden ingevoerd. (Americablog vanaf hier naar beneden voor diverse berichten.)

In de verkiezing voor gouverneur van New Jersey versloeg de Democraat Corzine zijn rivaal, die zijn toevlucht had genomen tot persoonlijke aanvallen, met inbegrip van een spotje waarin de ex van Corzine figureerde:

"Corzine, a multimillionaire and former Wall Street executive, linked Bush and White House political adviser Karl Rove to the results of his race.

"I want to thank the people of New Jersey for rejecting the Bush-Rove tactics that are bad for democracy and that were stopped in their tracks tonight," Corzine said in his victory speech in East Brunswick, New Jersey."

De meest aandacht ging uit naar de strijd om het gouverneurschap van het zuidelijke Virginia, ook al omdat President Bush zich daar actief mee bemoeid had. Vanuit een aanvankelijke achterstand wist de Democraat Tim Kaine daar zijn opponent te verslaan.

Na deze opstekers hopen de Democraten op een klinkende overwinning in de verkiezingen voor het Congres in november 2006.

Update: de Volkskrant van vanochtend (10/11) besteedde wel weer ruim aandacht aan dit onderwerp.

Meer bagagedragers

Na Kader Abdolah, die eerst de 'vrienden van Theo' van haat beschuldigt om vervolgens onder rugdekking van de branden in Frankrijk op te roepen tot "zachte woorden", meer meelifters op de Franse bagagedragers (NRC, 8/11):

"Volgens de Turkse premier Recep Tayyip Erdogan heeft Frankrijk de rellen aan zichzelf te danken. Hij verwees naar het vorig jaar ingevoerde verbod op het dragen van hoofddoekjes op openbare scholen en zei dat de Franse regering de Turkse oproep voor meer tolerantie heeft genegeerd. ,,We moeten werken aan een alliantie tussen culturen. Er ligt een verantwoordelijkheid voor de christelijke wereld en de moslimwereld.'' "

En dat terwijl Turkije zelf hoofddoeken in openbare gebouwen sinds jaar en dag verbiedt, en Atatürk, de stichter van de moderne Turkse staat, althans volgens Ephimenco moet hebben gezegd:

’De islam, deze absurde theologie van een immorele bedoeïen, is een rottend kadaver dat onze levens vergiftigt.’

Nog een lifter:

"Volgens Abdelkarim Carrasco, moslimleider in Spanje, zijn de Franse rellen een test voor heel Europa. ,,Of Europa ontwikkelt en steunt het idee van een gemengde cultuur, of Europa heeft geen toekomst'', aldus Carrasco, die overigens de kans op dit soort rellen in Spanje klein acht. ,,Europa moet leren van de Verenigde Staten. Dat land heeft uit de hele wereld mensen opgenomen.'' "

Gemengde cultuur. Homo's hand in hand in djellaba's? Hoofddoeken op het naakstrand?

Cloak and dagger

Capitol Hill Blue, de oudste politieke website in Washington, DC, en doorgaans zeer goed geïnformeerd, meldt het bestaan van een database onder beheer van het Witte Huis waarin gegevens zijn opgeslagen van 10000 critici van de regering Bush. Het bestand zou allerlei ondeugden registreren waarmee indien gewenst tegenstanders in diskrediet kunnen worden gebracht. De oorsprong zou terug te voeren zijn op een verzameling die Karl Rove, de architect van het politieke succes van Bush, al aanlegde in de tijd dat de huidige president gouverneur van Texas was.

Dit bericht wordt alarmerender omdat duidelijk wordt dat het systeem pas goed gevuld kon worden met gegevens die verzameld werden door de FBI op grond van de Patriot Act, die kort na 9/11 door het Congres werd gejaagd, en de veiligheidsdiensten riante bevoegdheden toekende. De ambtsberichten van de FBI vonden vervolgens hun weg naar het Witte Huis.

Over Joe Wilson en zijn echtgenote Valerie Plame - van Plamegate - zegt een medewerker van het Witte Huis:

“How is that you think Karl (Rove) and Scooter (Libby) were able to disseminate so much information on Joe Wilson and his wife,” says one White House aide. “They didn’t have that information by accident. They had it because they have files on those who might hurt them.”

En meer in het algemeen:

“If you want to know who’s sleeping with whom, who drinks too much or has a fondness for nose candy, this is the place to find it,” says another White House aide. “Karl (Rove) operates under the rule that if you fuck with us, we’ll fuck you over.”

Echt spannend wordt het echter in een tweede stuk, van Doug Thompson, de oprichter van Capitol Hill Blue, als hij beschrijft hoe hij zijn eigen geheime dossier van meer dan honderd pagina's onder ogen krijgt:

"It lists where I went to school, the name and address of the first wife that I had been told was dead but who is alive and well and living in Montana, background information on my current wife and details on my service to my country that I haven’t even revealed to my wife or my family.
Although the file finds no criminal activity by me or members of my immediate family, it remains open because I am a “person of interest” who has “written and promoted opinions that are contrary to the government of the United States of America.” "

Hij ontdekt dus in dat dossier dat zijn eerste vrouw, waarvan hij aannam dat ze dood was, nog in leven is! Rove weet meer over hem dan hij zelf. Thompson besluit als volgt:

"Then I drove home with one eye glued to the rearview mirror. Didn’t see anything suspicious but if I turn up missing one day, just forward my mail to General Delivery, Guantanamo Bay, Cuba."

Oosterse revolutie

Kader Abdolah, gezegend schrijver, noemt (Volkskrant, 7/11) de rellen in de Franse voorsteden een "oosterse revolutie", waarin de immigrantenjeugd "... het oude, krappe Europese kader wil breken om ruimte te maken voor de onder druk gezette immigranten." Het zou ons helpen als hij dat wat nader zou uitleggen. Is een oosterse revolutie een rel zonder leuze? Vergeleken met wat er nu gaande is, was het "Burn baby, burn" van 1965-1967 een wonder van intellectueel inzicht, ingebed in de monumentale burgerrechtenbeweging.

Abdolah zegt:

"Maar is er een groep, de zogenaamde vrienden van van Gogh, die nog altijd met een mondvol haat praten. Ze wachten op een tweede moord om hun gelijk te krijgen. Het is tijd dat ze leren van Parijs."

Haat? Tweede moord?

Wie háát hier, en wie zoekt de tweede moord? Wat Abdolah niet begrijpt, is dat zo gauw Holman de Koran zonder gevaar voor eigen leven een kutboek kan noemen, het doel bereikt is. Hij haat niemand maar wil kunnen zeggen wat hem te binnen schiet. Haat is de meest on-Nederlandse emotie - we hebben vele ondeugden, maar haat hoort daar niet bij.

Dus hoe moeten we precies leren van Parijs? En wat is er "krap" aan het "oude Europese kader"? Moeten we de Verlichting verbreden naar het verbranden van bibliotheken? Moeten we - Abdolah roept op tot "zachte woorden" - inbinden als het gaat om meningsvrijheid?

Dacht het niet.

Het kan een paar auto's kosten, maar ik dacht het niet.

'Waar zal ik het eens over hebben?'

De Nederlandse pers lijdt aan een overdosis columnisme van columnisten die het niet zijn. Teveel lieden menen dat het op het laatste moment zonder teugels berijden van een stokpaard tot een column leidt. Ze zouden wat vaker Maureen Dowd in de NY Times moeten lezen (die helaas inmiddels achter het betaalpoortje is verdwenen). Les 1 is: de uitsmijter komt terug op de beginzin.

Vandaag (7/11) bijvoorbeeld Michael Zeeman in de Volkskrant, en Anil Ramdas in de NRC.
Zeeman had het stuk van Paul Scheffer in de NRC (van 1/11) gelezen, althans de eerste drie regels daarvan, en babbelt daar zwalkend een eind over weg. Van de scheiding van kerk en staat komt hij uit op het overschilderen van fresco's ten gunste van moslima's in Italië. Joost mag meten hoe.
Ramdas becommentarieert ad nauseam een klein item in Nova dat hem niet beviel, vooral omdat er een uitspraak van Hirsi Ali bij werd gehaald, en wil vervolgens zijn handtekening onder de "red Nova"-actie terug hebben.

Er is blijkbaar de nodige schaarste in de krantenkolommen. Complete invalshoeken van majeure bevolkingsgroepen blijven buiten beeld. Geef ons per krant tenminste een echte column van een moderne, seculiere burger en eentje van een verongelijkte Nederlandse Marokkaan.

Geef ons echte columnisten, en bespaar ons de gemakzucht.

De ombudsman spreekt!

Er is nog hoop, vrienden. Dit antwoordde de ombudsman zojuist op mijn vraag:

"Geachte lezer,

U hebt volstrekt gelijk dat iemand die wordt aangevallen een kans moet krijgen op weerwoord.
Helaas gebeurt dat niet altijd. Ik let er steeds op, maar het blijft soms misgaan.
Dat betekent evenwel niet dat iedereen zomaar toegang tot de kolommen moet krijgen: de redactie houdt het recht een afweging te maken. In het geval van Breedveld vind ik overigens dat hij op zijn minst een ingezonden brief had moeten kunnen plaatsen.


Met vriendelijke groet,
Thom Meens
Ombudsman redactie de Volkskrant"

Aan de Ombudsman van de Volkskrant

Beste Ombudsman,

Als trouw lezer van de Volkskrant moet mij het volgende van het hart.

Onlangs verscheen een onderzoek van UvA waaruit, tot verrassing van de onderzoekers, bleek dat de kranten na de moord op van Gogh in hoofdzaak scribenten de ruimte gaven die er voor waarschuwden dat 'moslims' niet het slachtoffer van de situatie mochten worden, en dat de media het wij/zij denken niet mochten aanwakkeren, en dat, parafraseer ik maar even, de liefhebbers van het vrije woord nauwelijks aan bod kwamen.

De uitkomst van dat onderzoek verbaasde mij, als liefhebber van dat vrije woord, in het geheel niet.

Degenen die menen dat de vrijheid van godslastering even essentieel is als de vrijheid van godsdienst zijn het afgelopen jaar in de diverse kolommen onder meer uitgemaakt voor navolgers van Goebbels, fascisten, hysterici, Jacobijnen, beeldenstomers en Volksnationalisten.

In één van die artikelen, dat van een Han van der Horst in de Volkskrant van 08/09, kwam de term "Jacobijnen" aan de orde, en werd expliciet de website Frontaal Naakt als één der boosdoeners genoemd. De redacteur van deze website, Peter Breedveld, zond een reactie aan de Volkskrant die middels een bericht van Mirjam Schöttelndreier voor plaatsing werd geweigerd:

"Van:

'VK Forum'

Aan: (...)

RE: Reactie Ayaan Robespierre

Datum: 15-09-2005 12:41

Geachte heer Breedveld,

Uw bijdrage voor de Forumpagina hebben wij in goede orde ontvangen, onze dank daarvoor. Helaas zullen wij het artikel niet kunnen plaatsen. Het grote aanbod dwingt ons tot een scherpe selectie. Uw bijdrage heeft daarbij de eindstreep niet gehaald.Wij hopen dat deze beslissing u er niet van zal weerhouden nog eens een bijdrage voor Forum aan te bieden.

Met vriendelijke groeten,

Mirjam Schöttelndreier

redactie Forum/de Volkskrant"

Ik vond deze weigering destijds al onbehoorlijk, omdat Breedveld expliciet werd aangevallen en redelijkerwijs recht had op wederwoord, maar gezien genoemd UvA-onderzoek lijkt het me nu echt tijd dat de krant haar steven wendt en de kolommen ook openstelt voor hen wie de meningsvrijheid wel een warm hart toedragen.

Ik hoop dat U uw invloed op dit punt wilt aanwenden, en wacht Uw antwoord met belangstelling af.

Met vriendelijke groet,

Willem Dezwijger

Wij blijven hier

Op de website wijblijvenhier.nl ontwikkelden zich naar aanleiding van enkele postjes (hier en hier) vermeldenswaardige discussies, ook waarin Peter Breedveld van Frontaal Naakt zich verdienstelijk roerde.

Ik stelde aan Ahsraf Ashrafi, één der posters, beleefd de volgende vraag:

"Met alle respect.. kan je je voorstellen dat voor de meeste Nederlanders de meningsvrijheid even heilig is als voor jou de islam? Of is voor jou godsdienstigheid superieur aan andere levensbeschouwingen?"

En wacht op antwoord.

"Grondwet vooral wegens Europese zaken afgewezen"

Aldus meldt de NRC van vanavond (3/11).

"Vlak na het afwijzen van de Grondwet bestond het idee dat de tegenstem vooral voortkwam uit onvrede met het kabinet Balkenende, maar die aanname is onjuist volgens onderzoeker H. van der Kolk. "Zorgen over de euro, de sociale zekerheid en het verlies van nationale identiteit stpeelden wel degelijk een rol bij de tegenstemmers", aldus van der Kolk".

De Tweede Kamer evalueerde het referendum en trok de conclusie dat bij volgende referenda de 'organisatoren' in staat moeten worden gesteld feiten recht te trekken.

Tja.

Het was behulpzaam geweest als bij het afgelopen de feiten inderdaad waren gepresenteerd voor wat ze waren, maar nodig was dat niet - meer dan 60%, de befaamde seculiere meerderheid in dit land, was ook zonder feiten van overheidswege wel in staat op de juiste gronden tot een oordeel te komen.

Er zijn nog mensen die denken dat we het niet begrepen hebben. Mei Li Vos van het Alternatief voor Vakbond, ook in de NRC van vandaag (3/11):

"Ik denk dat mensen over tien jaar eindelijk snappen hoe het zit, en dat er dan wel een Europese Grondwet komt."

Mei Li, we snapten precies hoe het zat. De EU-grondwet ging over het afschaffen van de nationale soevereiniteit ten gunste van een ondemocratische, comitologische bestuursvorm. Daar waren we dus tegen, en dat blijft zo.

Kwestie van feiten.

Fukuyama over de betekenis van 2 november

Francis Fukuyama schreef naar aanleiding van 2 november een belangrijk artikel in de Wall Street Journal: de radicale islam is niet alleen export vanuit Afghanistan en aanverwant, maar heeft ook belangrijke wortels in West-Europa:

"There is good reason for thinking, however, that a critical source of contemporary radical Islamism lies not in the Middle East, but in Western Europe. In addition to Bouyeri and the London bombers, the March 11 Madrid bombers and ringleaders of the September 11 attacks such as Mohamed Atta were radicalized in Europe. In the Netherlands, where upwards of 6% of the population is Muslim, there is plenty of radicalism despite the fact that Holland is both modern and democratic. And there exists no option for walling the Netherlands off from this problem."

Lezen, dat stuk.

Update: met dank aan ada, zie hier de Nederlandse vertaling in Trouw.

Jaar later

Het meest onderhoudend, ontroerend, was Katja, met haar theorie dat Mohammed B. een informant van de AIVD was, of eigenlijk: met de intense woede dat haar Theo was vermoord. Een beeldschone furie die zó voor jou haar loyaliteit en vriendschap laat spreken, dan heb je niet voor niets geleefd.

Ik zag een paar scenes met de echte Theo, en beken tot mijn schande dat ik door alle geschrijf van de diverse pygmeeën op plateauzolen over caramel en geitenneukers was vergeten hoe grappig en innemend hij eigenlijk was, en hoe hij in een paar gezichtsuitdrukkingen zichzelf en alle anderen voor gek zette. 'Wat heb ik nou weer gezegd', zag je hem denken. van Gogh was post-Freek, post-Koot en Bie, post-alles, de rechtse nar van links, de liberale loot uit een geslacht van sociaal-democratische patriciers, de ogenschijnlijk stijlloze zoon van ouders met een vanzelfsprekende, onovertroffen klasse.

Genoeg over van Gogh, hij is nu definitief dood, en wij zitten met de brokken.

Uit alle onderzoekjes en reportages naar aanleiding van, het volgende. Het NRC van vandaag (2/11) ging met scholieren praten.

"Hoe de discussies onder de jongeren ook lopen, overal wordt fel gereageerd als de film Submission ter sprake komt. Zoals in 5 vwo op het Hervormd Lyceum.
Khalid: ,,Dit was geen vrije meningsuiting meer, maar pure belediging. Zoiets zou je bij het christendom ook niet moeten proberen te doen.''
Reda: ,,Je filmt ook niet iemand met een bijbel op zijn kont.'' (Gelach)
Khalid: ,,Als je een godsdienst beledigt, beledig je een hele groep.''
Mehmet: ,,Waarom heeft de overheid niet gezegd: waar ben je mee bezig? Ze hadden het moeten zien aankomen en de film moeten verbieden.''
Ahlam: ,,Als je iets wilt aansnijden, ga je niet beledigen. Ik heb nog nooit een naakte vrouw gezien met koranteksten. Dat klopt dus gewoon niet.''

5 vwo.

Is dit het gevolg van het Nieuwe Leren of het Studiehuis, of is dat een te gemakkelijke sneer?

Is het mogelijk dat deze leerlingen alsnog, in het kader van hun inburgering, "Beeldreligie" vertoond krijgen, waarin de spot werd gedreven met het enige gebed dat Christus zelf zijn volgelingen heeft nagelaten? Mies werd overladen met anti-semitisme, bleek later, maar niemand kwam ook maar op het idee te gaan schieten.
Kan iemand hen uitleggen hoe het zat het Reve, God en de Ezel? En hoe de rechter daarover oordeelde?

Bestaat er nog onderwijs in geschiedenis of in maatschappijleer? Wordt ook onderwezen dat wie zich beledigd voelt, zichzelf beledigt? Wordt nog uitgelegd dat het in de seculier tolerante cultuur niemand - gelovig of ongelovig - er belang in stelt of de Bijbel op één dan wel twintig blote konten wordt geprojecteerd? En bovenal, wordt hen wel duidelijk gemaakt dat de vrijheid van godsdienst niet kan bestaan zonder de vrijheid haar te belasteren?

De dag die de wereld schokte

De moord op van Gogh was niet alleen van Nederlandse, laat staan van Amsterdamse betekenis. De eerste terroristische aanslag in Nederland in eeuwen werd bijgeschreven in de lijst met - onder andere - Casablanca, New York, Bali, Madrid, Amsterdam en Londen.

De aanslag was uniek, in elk geval in het Westen: geen aanslag tegen een anonieme massa door outsiders, maar een gerichte aanval op een enkele spraakmaker door een volledig inheemse aanhanger van de politieke islam.

De oprechte woede en daarbij behorende heldere taal duurde exact drie weken. Op 23 november stemde links tegen een motie in het parlement die tot doel had het verbod op godslastering af te schaffen, na deze motie aanvankelijk te hebben gesteund. Deze onverklaarde, en onverklaarbare omkering zette de poorten open voor de meest onbegrijpelijke en weerzinwekkende aanval op modernisme en seculariteit.

De beerput ging open.

En uit die beerput kwam de stront van Mak, Halsema, van Doorn, van der Hoeven, van Ardenne en een hele rij derderangs kabouters die met scheldpartijen waarin alles van Goebbels tot Robespierre werd ingezet om de aanhangers van de vrijheid van meningsuiting en de liberale westerse cultuur in discrediet te brengen. Niet zozeer het standpunt van Mak en zijn vele treurige navolgers verbaasde, als wel hun onverbloemde haat en agressie tegen de meerderheid van hun landgenoten.

Die meerderheid trok zijn eigen streep in het zand, op 2 juni 2005. Met het referendum waren de kaarten definitief geschud. Er was ineens, en definitief, een ruime seculiere meerderheid zichtbaar die de Nederlandse soevereiniteit niet wilde opgeven, die geen religieuze symboliek wil in scholen en openbare organisaties, en die in het geheel geen Haagse aanvoerders nodig bleek te hebben om tot een mening te komen.

Die grote meerderheid heeft 'de intolerantie tegen de intoleranten' als credo. Ze begrijpt dat de tolerante, seculiere, westerse cultuur verdedigd moet worden tegen zijn vijanden. Van links tot rechts heeft de goddelijke kale hen, ons, wakker gekust.

Theo van Gogh, Geprezen Zij Zijn Naam, is - nu een jaar geleden - voor niets gestorven, dat wil zeggen voor het ideaal van godsdienstfanaten en hun apologeten, en daarom dragen we hem voor altijd bij ons in ons hart.

Geen mitsen, geen maren. Hij was ons en wij zijn hem.

TNS NIPO doet ontdekking: Nederlanders voelen zich Nederlander

Twee onderzoekers van TNS NIPO doen vandaag (1/11) in de Volkskrant verslag van een peiling naar het gevoel van verschillende bevolkingsgroepen over zichzelf en over elkaar. Negen van de tien Nederlanders voelen zich in de eerste plaats Nederlander. Kijk, dat is pas onderzoek.
Elders in het stukje wordt het ernstiger, en gekleurder. De mannen van TNS NIPO hebben duidelijk de uitkomsten van het UvA-onderzoek naar de berichtgeving na de moord op van Gogh gemist. Daarin bleek immers dat het seculiere standpunt in de media nauwelijks aan bod kwam.

"Veel allochtonen voelen zich gediscrimineerd. Bijna tweederde van de moslims ervaart de berichtgeving over moslims in de Nederlandse media als negatief. dat is - volgens de moslims zelf - al sinds 11 september 2001 het geval.
Na de moord op Theo van Gogh werd de negatieve berichtgeving nog eens versterkt en veel van de moslims voelen zich tweederangs burger." Aldus TNS NIPO.

Dat 'de negatieve berichtgeving nog eens versterkt' werd is het inzicht van de onderzoekers zelf. Verderop concluderen ze namelijk:

"En zo zien we - een jaar na de moord op van Gogh - een Nederland waarin alles gezegd mag worden en gezegd wordt."

Het echte probleem is dat islamkritische of seculiere standpunten grotendeels onder het tapijt worden geveegd, terwijl multiculturalistische en conservatieve scribenten alle gelegenheid krijgen van hun opponenten een karikatuur te maken en op hen vervolgens een ongehoorde rij scheldwoorden los te laten. Zie de catalogus aan het eind van het voorgaande postje.

Dat leidt er toe dat het standpunt van de grote seculiere, liberale meerderderheid (van links en rechts, zie ook hier) - die bijvoorbeeld religieuze symboliek in scholen niet wil toestaan - in de openbaarheid en in de politiek nauwelijks op een redelijke en constructieve manier vorm wordt gegeven. Er ontbreekt seculier leiderschap dat perspectief en uitweg biedt. In dat vacuum valt voor de maatschappelijke reactie op een volgende aanslag - die praktisch gesproken onvermijdelijk is - zeer te vrezen. Vermoedelijk zal het 'opzouten' dan heel wat sterker weerklinken dan na 2 november 2004.

Het onderzoekje van TNS NIPO biedt nog een ander, nogal alarmerend, inzicht:

"Van de Marokkanen en Turken [bedoeld wordt: Nederlanders van Marokkaanse en Turkse komaf/wdz] voelt bijna 60 procent zich in de eerste plaats Marokkaan en Turk, dan Nederlander en dan pas Europeaan. Opvallend is dat de 'dubbele loyaliteit, waarover vaak wordt gesproken, nauwelijks blijkt uit ons onderzoek. Marokkanen en Turken zijn trots op hun eigen cultuur, hun normen en waarden en zoeken geborgenheid bij hun eigen mensen en hun eigen geloof."

Er is geen dubbele loyaliteit, dat wil zeggen; bijna 60 procent van de immigrantengemeenschappen van Turkse en Marokkaanse afkomst heeft naar Nederland toe dus geen (primaire) loyaliteit.

Vreemdelingen in een vreemd land.

De kelders gingen niet open

"Na de moord op Theo van Gogh waren de media steeds vaker onderwerp in diezelfde media. In de vier maanden na de moord verschenen 101 artikelen in de landelijke kranten die gingen over de media en moslims. Het grootste deel daarvan, 95, had de strekking dat de media te negatief schrijven over moslims. Zes auteurs beweerden het omgekeerde: de media zouden juist te positief berichten over moslims."

Aldus de NRC van vandaag (31/10), en nu blijkt uit wetenschappelijk onderzoek dat die veronderstelling niet klopt. De media hadden veel oog voor allerlei problematiek waarvan de moslimgemeenschappen het slachtoffer zouden zijn, en voor de vraag of de media zelf niet bijdroegen aan een wij/zij denken.

"Eén van de zes auteurs die volgens de onderzoekers in de kranten betoogden dat te positief wordt bericht over moslims is de bedreigde VVD-politica Ayaan Hirsi Ali. Zij schreef een opinie-artikel dat de journalistiek beducht moet zijn voor zelfcensuur. Journalisten zouden volgens haar te angstig zijn om mensen in hun religieuze gevoelens te kwetsen.
Onderzoeker Hajer zegt in reactie daarop: ,,Het gaat te ver om te veronderstellen dat Hirsi Ali gelijk heeft op basis van onze cijfers. Wat je wel kunt zeggen is dat er in Nederland, ook bij de pers, een sterk commitment aan de multi-culturele samenleving is. En dat het niet waar is dat media alleen escalatie in de hand werken. De media werken óók deëscalerend.'' "

De kelders gingen niet open.

En de media konden deëscalerend werken, omdat ze wisten dat ze geen risico liepen door de seculiere meerderheid, met 95 tegen 6, geen stem te geven. De seculieren schieten immers niet terug, ze houden zich hooguit bezig met weblogs of frontaal naakte webmagazines, ze zijn free game voor degenen die hen voor Goebbels, fascisten, hysterici, Jacobijnen en Beeldenstormers dan wel Volksnationalisten willen uitmaken. En als één van hen met name wordt aangevallen, kan al deëscalerend de ingezonden reactie wegens gebrek aan ruimte worden geweigerd (15/9).

Leve het vrije woord, en leve Theo van Gogh.

Zonder maar.