De dag die de wereld schokte

De moord op van Gogh was niet alleen van Nederlandse, laat staan van Amsterdamse betekenis. De eerste terroristische aanslag in Nederland in eeuwen werd bijgeschreven in de lijst met - onder andere - Casablanca, New York, Bali, Madrid, Amsterdam en Londen.

De aanslag was uniek, in elk geval in het Westen: geen aanslag tegen een anonieme massa door outsiders, maar een gerichte aanval op een enkele spraakmaker door een volledig inheemse aanhanger van de politieke islam.

De oprechte woede en daarbij behorende heldere taal duurde exact drie weken. Op 23 november stemde links tegen een motie in het parlement die tot doel had het verbod op godslastering af te schaffen, na deze motie aanvankelijk te hebben gesteund. Deze onverklaarde, en onverklaarbare omkering zette de poorten open voor de meest onbegrijpelijke en weerzinwekkende aanval op modernisme en seculariteit.

De beerput ging open.

En uit die beerput kwam de stront van Mak, Halsema, van Doorn, van der Hoeven, van Ardenne en een hele rij derderangs kabouters die met scheldpartijen waarin alles van Goebbels tot Robespierre werd ingezet om de aanhangers van de vrijheid van meningsuiting en de liberale westerse cultuur in discrediet te brengen. Niet zozeer het standpunt van Mak en zijn vele treurige navolgers verbaasde, als wel hun onverbloemde haat en agressie tegen de meerderheid van hun landgenoten.

Die meerderheid trok zijn eigen streep in het zand, op 2 juni 2005. Met het referendum waren de kaarten definitief geschud. Er was ineens, en definitief, een ruime seculiere meerderheid zichtbaar die de Nederlandse soevereiniteit niet wilde opgeven, die geen religieuze symboliek wil in scholen en openbare organisaties, en die in het geheel geen Haagse aanvoerders nodig bleek te hebben om tot een mening te komen.

Die grote meerderheid heeft 'de intolerantie tegen de intoleranten' als credo. Ze begrijpt dat de tolerante, seculiere, westerse cultuur verdedigd moet worden tegen zijn vijanden. Van links tot rechts heeft de goddelijke kale hen, ons, wakker gekust.

Theo van Gogh, Geprezen Zij Zijn Naam, is - nu een jaar geleden - voor niets gestorven, dat wil zeggen voor het ideaal van godsdienstfanaten en hun apologeten, en daarom dragen we hem voor altijd bij ons in ons hart.

Geen mitsen, geen maren. Hij was ons en wij zijn hem.